Γνώμες

Σε ποδοσφαιρική μεταγραφική περίοδο προσιδιάζει το πολιτικό σκηνικό, με τους αρχηγούς των δύο «αιωνίων» (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) να επιχειρούν να αντικαταστήσουν τους παίχτες-βουλευτές που αποχώρησαν από τις ομάδες-κόμματα τους, αλλάζοντας ταυτόχρονα τη φυσιογνωμία τους.

Όπως συμβαίνει και στο χώρο του ελληνικού αθλητισμού η κρίση έχει επηρεάσει και το πολιτικό μεταγραφικό παζάρι, αφού όλα τα κόμματα κινούνται στον αστερισμό των «ελεύθερων»-διαγραμμένων βουλευτών.

Σε αντίθεση, όμως, με τις κανονικές ομάδες που εξακολουθούν να διαπρέπουν (Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ στο ποδοσφαιρικό Europa League, ΠΑΟ-Ολυμπιακός στη μπασκετική Euroleague), τα δύο, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, κόμματα εξουσίας βλέπουν τους προπονητές τους να τα οδηγούν από το κακό στο χειρότερο.

Ο Γ. Παπανδρέου όχι μόνο κατάφερε να στερήσει από το κόμμα του 29 βουλευτές οι οποίοι εξελέγησαν με τα ψηφοδέλτιά του στις εκλογές του 2009, αλλά κατόρθωσε να οδηγήσει το πάλαι ποτέ κραταιό «σοσιαλιστικό κίνημα» σε μονοψήφια δημοσκοπικά ποσοστά, αρνούμενος να ξεκολήσει από την καρέκλα της αρχηγίας του κόμματος του.

Την ίδια ώρα η αμέριστη στήριξη που δίνει στον Λουκά Παπαδήμο ενισχύει το αρνητικό κλίμα για την κυβέρνηση και οδηγεί πολλούς από τους κηπουρούς, προεξάρχοντος του Π. Γερουλάνου σε μία απέλπιδα προσπάθεια να αποκοπούν επικοινωνιακά από τη ρετσινιά της διακυβέρνησης Πα(πανδρέου)-Πα(παδήμου) αναζητώντας τη λύτρωση στην παραίτηση.

Κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ για την ώρα δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν καμία μεταγραφή, καθώς δεν βρίσκεται κανένας να προσχωρήσει σε δύο πλοία που βυθίζονται με τα μέλη των πληρωμάτων τους να πηδούν στη θάλασσα σαν τα ποντίκια.

Στο άλλο στρατόπεδο, ο Α. Σαμαράς, παραμένει στη γέφυρα και στρίβει το πηδάλιο τέρμα δεξιά, εντάσσοντας στο ρόστερ της Νέας Δημοκρατίας στελέχη που μέχρι χθες άνηκαν στον ΛΑΟΣ το οποίο ο ίδιος και οι συνεργάτες του μέχρι πριν λίγο καιρό αποκαλούσαν, και σωστά, κόμμα της άκρας δεξιάς.

Η αλήθεια είναι πως δύσκολα μπορεί να καταλάβει κανείς αν οι κινήσεις αυτές είναι αποτέλεσμα επιθυμίας ή ανάγκης που γεννά το κατόρθωμα του γαλάζιου επικεφαλής να συρρικνώσει ακόμα περισσότερο τα ιστορικά χαμηλά ποσοστά που κατέγραψε η Νέα Δημοκρατία στις τελευταίες εθνικές εκλογές, όπως δείχνουν οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις.

Ακόμα, όμως, κι έτσι, είναι δυνατόν να πιστεύει ότι θα συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα της πρόσφατης κυβίσθησης του, μαζεύοντας στο κόμμα του τους μνημονιακότερους και του ίδιου του μνημονίου Βορίδη και Μπουμπούκο;

Εν κατακλείδι και μιας και η κουβέντα θέλοντας και μη θυμίζει σε πολλά ποδόσφαιρο, αμφότεροι καλό είναι να πάρουν μαθήματα από τους «ομολόγους» τους Ομπράντοβιτς, Ίβκοβιτς, Βαλβέρδε και Φερέιρα.

Κοινώς να φτιάξουν ομάδες-κόμματα με αρχές και φιλοσοφία που να ικανοποιούν τους φιλάθλους-πολίτες και όχι με πολιτικό κατενάτσιο και πολιτικά προβληματικές μεταγραφές»μεγάλων ονομάτων.

Αν πάλι δεν το κάνουν οι εκλογές είναι κοντά...