Log in

Έχουμε τους συμμάχους που μας αξίζουν!

Μη βιαστείτε να απορρίψετε κάποιες αλήθειες που περιλαμβάνονται σε αυτό το κείμενο. Διότι, εδώ και δεκαετίες είμαστε... όμηροι των συμμαχιών, που διαμορφώνονται κατά καιρούς, αλλά πάντα «είμαστε μόνοι», απέναντι στην εξ ανατολών απειλή.

Γράφει ο: 

Η «μάχη» που έδωσαν τόσο η προηγούμενη όσο και η σημερινή κυβέρνηση στα ευρωπαϊκά όργανα σχετικά με τη επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία, ήταν για τα αυτονόητα! Και μάλιστα την... πάσα την έδωσε η ίδια η Άγκυρα, όταν έκανε λόγο για «λάθος» των Ευρωπαίων να δεχθούν την Κύπρο στην Ένωση το 2004.

Ωστόσο, Ελλάδα και Κύπρος αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν όλα τα «όπλα» για να πείσουν ορισμένους... εταίρους ότι η τουρκική γεώτρηση στην κυπριακή ΑΟΖ παραβιάζει τα χωρικά ύδατα της ίδια της ενωμένης Ευρώπης κι όχι ενός κράτους-μέλους! Αυτό που αποτελεί τον ορισμό του αυτονόητου! Και το αποτέλεσμα; Ένας πρώτος κατάλογος κυρώσεων, που στην ουσία «περνούν» απαρατήρητες από τον Σουλτάνο, όσο στριμωγμένος κι αν αισθάνεται...

Συμφέροντα

Γερμανοί, Ολλανδοί κι άλλες... δημοκρατικές δυνάμεις μετρούν περισσότερο τις εμπορικές συναλλαγές τους με τον ανατολικό μας γείτονα, παρά το δεδικασμένο που δημιουργούν οι γεωτρήσεις σε θαλάσσιες περιοχές εντός της κυπριακής (άρα ευρωπαϊκής!) ΑΟΖ. Η παραγγελία υποβρυχίων στα γερμανικά ναυπηγεία από τους Τούρκους βαραίνει περισσότερο για το Βερολίνο από το γεγονός ότι η Άγκυρα κάνει κουρέλι το διεθνές δίκαιο και μάλιστα απέναντι στην υποτιθέμενη πανίσχυρη Ευρωπαϊκή Ένωση...

Όταν, όμως, με βάση το δεδικασμένο που δημιουργεί, το τουρκικό γεωτρύπανο πλεύσει ανοικτά της Χάγης και επιχειρήσει να κάνει έρευνες, τι θα πουν οι Ολλανδοί σύμμαχοί μας; Θα διαμαρτυρηθούν για παραβίαση των χωρικών τους υδάτων; Θα ζητήσουν την αλληλεγγύη των υπόλοιπων Ευρωπαίων (μαζί της Ελλάδας και της Κύπρου); Μα, οι ίδιοι έκαναν αβάντα στον Σουλτάνο, να μπαινοβγαίνει στα ευρωπαϊκά χωρικά ύδατα, χωρίς να ρωτάει κανέναν!

Το θέμα είναι απλό: Εφόσον θέλουν να ισχυρίζονται ότι η Ένωσή τους είναι ισχυρή και αδιαίρετη, οι Ευρωπαίοι θα έπρεπε να αντιδράσουν εξ αρχής, όταν ακόμη οι Τούρκοι εκτόξευαν απειλές για εισβολή στα θαλάσσια «οικόπεδα» της Κύπρου. Άλλωστε, οι υδρογονάνθρακες της μεγαλονήσου προορίζονται για τις ευρωπαϊκές αγορές, ενισχύοντας την απεξάρτηση της Ευρώπης από εισαγωγές ενεργειακών πρώτων υλών.

Αντ’ αυτού, φτάσαμε στο και πέντε, όπως προκύπτει από τις τελευταίες «διαρροές» από τις Βρυξέλλες, για να πιεστούν οι «σύμμαχοι» και να υποσχεθούν μέτρα, τα οποία, στην ουσία αποτελούν παρωνυχίδα μπροστά στη ζημιά που κάνει η Άγκυρα στο κύρος και την παραβίαση των ευρωπαϊκών συνόρων...

Σιγή ασυρμάτου

Από την άλλη πλευρά, εξαιρετικά αρνητική εντύπωση προκαλεί η απόλυτη σιγή ασυρμάτου από το ΝΑΤΟ. Ένα μέλος του, παραβιάζει ασύστολα την εδαφική ακεραιότητα μίας άλλης χώρας, στην οποία, ωστόσο, έχουν ισχυρά συμφέροντα άλλες χώρες- μέλη της Συμμαχίας και μάλιστα από τις ισχυρότερες, όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Ιταλία. Ακριβώς όπως έκανε και το 1974, όταν η Ατλαντική Συμμαχία στην ουσία ένιψε τας χείρας της, αφήνοντας ανεξέλεγκτη την τουρκική πλευρά, να εισβάλει και να διατηρήσει υπό κατοχή το 40% της Κύπρου, αλλάζοντας το status quo ολόκληρης της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου.

Η εξαιρετικά επικίνδυνη τακτική του ΝΑΤΟ, που στρέφει όλη την προσοχή του στο πως θα «πολιορκήσει» τη Ρωσία, πυροδοτεί νέες αλληλοσυγκρουόμενες εσωτερικές αντιθέσεις, ενώ το διεθνές δίκαιο το έχει γραμμένο στα παλαιότερα των υποδημάτων του. Κι αυτός είναι ένας ακόμη λόγος, για τον οποίο οι σύμμαχοί μας παραμένουν... ανύπαρκτοι.

Ίσες αποστάσεις

Ακόμη κι αυτός ο «καλός φίλος» μας, όπως συνηθίζει να παρουσιάζεται εσχάτως, οι ΗΠΑ, μπορεί να δηλώνουν αλληλεγγύη στην Κύπρο και να ζητούν από όλα τα μέρη «αυτοσυγκράτηση», αλλά στις ανακοινώσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ χαρακτηρίζονται «ισχυρισμοί» οι δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων για γεώτρηση στην κυπριακή ΑΟΖ, υποστηρίζοντας ότι «δεν είναι προς το συμφέρον κανενός να εμπλακεί σε προκλητική ρητορική ή δράση».

Με άλλα λόγια, «σκάστε όλοι και μην αντιδράτε»! Έτσι, όμως, πορευτήκαμε επί 45 χρόνια και η κατοχή της Κύπρου τείνει να γίνει καθεστώς, το οποίο θα ισχυροποιηθεί με την τουρκική προκλητικότητα των τελευταίων μηνών.

Πως θα ισχυροποιηθεί; Διαβάστε τη συνέχεια των δηλώσεων του εκπροσώπου του αμερικανικού ΥΠΕΞ: «Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι οι πόροι πετρελαίου και φυσικού αερίου του νησιού, όπως και όλοι οι πόροι του, θα πρέπει να κατανέμονται ισομερώς και μεταξύ των δύο κοινοτήτων στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης». Αλήθεια; Τι σημαίνει «ισομερώς» και πως αποτρέπεται η τουρκική εισβολή (τότε και τώρα) όταν στην ανακοίνωση, που υποτίθεται ότι καταδικάζεται η παραβίαση των χωρικών υδάτων, υπάρχει σαφέστατη αναφορά, που περιλαμβάνει επακριβώς την τουρκική επιχειρηματολογία;

Φανταστείτε λοιπόν ότι οι ΗΠΑ, που έχουν και τα ισχυρότερα συμφέροντα στην περιοχή, λόγω ExxonMobil, βγάζουν ανακοινώσεις του τύπου «ήξεις, αφίξεις», ενώ η Γαλλία δια του Μακρόν, υπόσχεται ότι... ΘΑ στείλει φρεγάτες και το Βερολίνο δια της Μέρκελ σχεδόν σφυρίζει αδιάφορα...

Όμως, η Ουάσιγκτον ενδιαφέρεται για άλλες εξελίξεις: Προσπαθούσε (ανεπιτυχώς) να αποτρέψει την παράδοση των ρωσικών S-400 στην Τουρκία, καθώς αυτή η εξέλιξη «κόβει» αγορές από την αμερικανική στρατιωτική βιομηχανία. Αλλά ακόμη κι έτσι, οι υποτιθέμενες κυρώσεις ήταν σαν «χάδι», ήταν αργοπορημένες και αναποτελεσματικές...

Σιωπή κι αδιαφορία

Ταυτόχρονα, ο Τσάρος Βλαδίμηρος έχει... εξαφανιστεί και αντίθετα με ό,τι συνηθίζει, δεν έχει πει ούτε λέξη για το θέμα.

Τα δε, ρωσικά Μέσα Ενημέρωσης καλύπτουν τις εξελίξεις στην Κύπρο με πρωτοφανή (για τα δικά τους δεδομένα) αδιαφορία, παραθέτοντας ξερά τις εξελίξεις ή τις δηλώσεις...

Η κολεγιά με τον Ερντογάν, τα όσα έγιναν με το bail out στη Κύπρο και η απέλαση Ρώσων διπλωματών από την Ελλάδα, έγειραν την πλάστιγγα του Κρεμλίνου προς την υποστήριξη του Σουλτάνου, παρά των «ομόθρησκων και αιώνιων φίλων» Ελλήνων και Κυπρίων...

Λοιπόν, τι λέτε; Έχουμε τους συμμάχους που μας αξίζουν; Ή μήπως επί δεκαετίες «χτίζουμε» συμμαχίες, που τελικά ούτε αποδίδουν την απαιτούμενη αλληλεγγύη, ούτε εγγυώνται ότι θα παραμείνουν στο πλευρό μας, ακόμη κι εάν -παρ’ ελπίδα- οι εξελίξεις πάρουν τη χειρότερη πορεία;

Μετά απ’ όλα αυτά, ενδεχομένως ο δεδηλωμένος «εχθρός» να μην είναι και τόσο επικίνδυνος, σε σύγκριση με εκείνον που δηλώνει «φίλος», αλλά η φιλία του δεν έχει αντίκρισμα, κυρίως στις κρίσιμες ώρες...