Log in

Από το παραμύθι στην αλήθεια, ένας... Μπολσονάρου δρόμος

Έσπευσαν πολλοί, του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου, να στηλιτεύσουν την αδιαφορία -ή, μήπως, την απροθυμία;- της κυβέρνησης Μητσοτάκη, να πει δύο λόγια, έστω, για την πρωτοφανή οικολογική καταστροφή από τις πυρκαγιές στον Αμαζόνιο, αλλά και τις ευθύνες της κυβέρνησης της Βραζιλίας, για την όλη κατάσταση. Τι, ακριβώς, δεν καταλαβαίνετε; Κόρακας, κοράκου μάτι βγάζει; Δεν βγάζει.

Γράφει ο: 

Θα πείτε, πολλοί, ότι υπερβάλλουμε. Ε, όχι και ομοϊδεάτης ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τον ακροδεξιό Μπολσονάρου! Κι, όμως, τα έργα και οι ημέρες των περίπου δύο πρώτων μηνών διακυβέρνησης της Ν.Δ., άλλα μαρτυρούν. Μία κυβέρνηση που απέσπασε τη λαϊκή εντολή με ρωταρχική υπόσχεση την ανάπτυξη για όλους, τις μεταρρυθμίσεις και τις «πολλές, καλές δουλειές», αλλά στα πρώτα της βήματα δεν έχει να επιδείξει τίποτα άλλο από την πλήρη προσήλωση στην (ανα)κατάληψη κάθε πόστου εξουσίας. Πρόκειται για την επιχείρηση που βαφτίστηκε από το επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης, «επιτελικό κράτος».

Θα έτριζαν, δηλαδή, τα δόντια στον Μπολσονάρου ο Μητσοτάκης και η παρέα του, που άλλη δουλειά δεν είχαν όταν ήρθαν στην κυβέρνηση από το να αναγνωρίσουν τον -ολίγον πραξικοπηματία- Γκουαϊδό, για να φτάνει σήμερα ο «αντιπρόσωπος» του φυτευτού προέδρου στην Ελλάδα, να ζητάει την εκκένωση της πρεσβείας της Βενεζουέλας από τα νόμιμα στελέχη της; Θα ζητούσε τα ρέστα από τον βραζιλιάνο πρόεδρο η κυβέρνηση που ήρθε να σαρώσει, ως «οδοστρωτήρας», τα εμπόδια στην επιχειρηματικότητα και να υπογράφει πέντε, πέντε τις ΚΥΑ για το Ελληνικό, χωρίς δεύτερη σκέψη, αρκεί να είναι ευχαριστημένοι οι «επενδυτές»; Μα την ίδια σχολή, έστω και με λίγο πιο ακραίο τρόπο, υπηρετεί και ο Μπολσονάρου: Στάχτη να γίνει ο Αμαζόνιος, αν η προστασία του είναι εμπόδιο στο -πρόσκαιρο- κέρδος.

Τηρουμένων των αναλογιών, φίλες και φίλοι, δεν υπερβάλλουμε καθόλου. Το ίδιο ισχύει και όταν εξισώνουμε, σχηματικά, τον Έλληνα πρωθυπουργό με φαινόμενα τύπου Όρμπαν. Πόσο απέχει, δηλαδή, η ακροδεξιά λογική του Ούγγρου εθνικιστή, από τις ντροπιαστικές εικόνες με τους «ρόμποκοπ» της ΕΛ.ΑΣ. να εκκενώνουν τα εγκαταλειμμένα διώροφα των Εξαρχείων από γυναικόπαιδα προσφύγων, στο όνομα του «νόμου και της τάξεως»; Τι διαφορετικό έχουν τα παραληρήματα του κάθε Σαλβίνι από τους πανηγυρισμούς, ας πούμε, του κ. Κικίλια, που ο Έλληνας δεν θα πληρώνει πια την περίθαλψη των μεταναστών; Λες και την πλήρωνε ποτέ...

Όλα αυτά, μαζί με την απροσχημάτιστη έφοδο σε κάθε πόστο της δημόσιας διοίκησης και σε κάθε ελεγκτικό μηχανισμό, με στόχο τη στελέχωση όχι απλώς με «γαλάζια παιδιά», αλλά με ανθρώπους του πειρβάλλοντος και της απόλυτης εμπιστοσύνης του ίδιου του Μητσοτάκη, κάνουν απολύτως σαφές πόσο σημαντικό είναι το στοίχημα της άμεσης ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ, ως φορέα και εκφραστή ενός μεγάλου ποσοστού του ελληνικού λαού, ίσως μεγαλύτερου κι από το 31,5% της 7ης Ιουλίου, που δεν συντάσσεται με όλες αυτές τις λογικές. Και συνάμα, δικαιολογούν πλήρως την «αγωνία» που εκφράζει σήμερα το φύλλο μας για το πώς ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος θα μπορέσει, εδώ και τώρα, να ανταποκριθεί σε αυτό το δεύτερο στοίχημα που του επιφυλάσσει η ιστορία και το οποίο μάλλον είναι ακόμη πιο κρίσιμο από το πρώτο...