Log in

Αντίο σύντροφε Μανώλη Γλέζο

«Θρηνούμε την απώλειά σου, θα τιμάμε τη μνήμη σου και τους αγώνες σου», αναφέρει η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ για την απώλεια του Μανώλη Γλέζου.

«Αντίο στο σύμβολο της αντίστασης όλων των Ελλήνων κατά του ναζισμού.

Αντίο στη γενναιότητα και τη μαχητικότητα σε καιρούς ζοφερούς για τον τόπο.

Αντίο στη νεανική σου ορμή σύντροφε που σε κράτησε ενεργό μέχρι τέλους,  ζωντανό παράδειγμα για πολλές γενιές. 

Ευγνώμονες για τη συμπόρευσή μας, θρηνούμε την απώλειά σου και θα τιμάμε τη μνήμη σου και τους αγώνες σου. 

Είναι χρέος της Αριστεράς απέναντι στην ιστορία της.  

Είναι χρέος όλων των Ελλήνων απέναντι στην ιστορία του τόπου», σημειώνει η ΚΟ το ΣΥΡΙΖΑ.  

Το αντίο του πρώην υπουργού Βαγγέλη Αποστόλου: 

«Αγωνιστής, ήρωας, ακάματος δάσκαλος αλλά και μαθητής, της ζωής και της πνευματικής νιότης.

Ο Μανώλης Γλέζος έφυγε σήμερα, αφήνοντάς μας βουβούς, να λαχταράμε για ένα τελευταίο αντίο.

Δεν έχω να προσθέσω καινούργιες τιμές, ή ακόμη και λέξεις για τον Μανώλη. Μόνο την τιμή που μου έκανε ο ίδιος να τον αποκαλώ έτσι. Η ακούραστη ορμή του και η πίστη στα ιδανικά της ελευθερίας, που υπηρέτησε σε όλη του τη ζωή είναι χαραγμένες στην ελληνική μας ψυχή. Η πατρική φιγούρα και η γλυκύτητα του χαρακτήρα του είναι φωλιασμένα στην δική μου καρδιά.

Μανώλη μου αντίο, καλή αντάμωση με τον αδερφό σου Νίκο...».

Η Νάντια Βαλαβάνη αποχαιρετά τον Μανώλη Γλέζο

«“Με της καρδιάς μας το πλεούμενο”, σύμφωνα με τους στίχους του μικρού ποιήματος του, σήμερα αποχαιρετούμε τον Μανώλη Γλέζο.

Στο πέρασμα σχεδόν ολόκληρου αιώνα έζησε τα πάντα, πέρασε μέσα από φωτιά και σίδερο και στάθηκε όρθιος, πάντα ανήσυχος κι έτοιμος για δράση, διατυπώνοντας με τρόπο πιεστικό τα πολλά του ερωτήματα μέχρι το τέλος. Αν ήταν άλλοι καιροί απ' αυτούς τους θανατόκαιρους, θα ξεχυνόταν μέγα πλήθος ανθρώπων στους δρόμους να ξεπροβοδίσει τον Τελευταίο Παρτιζάνο στο παντοτινό του ταξίδι. Σήμερα δε γίνεται.

Για έναν άνθρωπο σαν τον Μανώλη, που αγάπησε τόσο έντονα τη ζωή και τους ανθρώπους μέσα στην πολυπλοκότητα, το μεγαλείο και τη μιζέρια τους, που πέθανε αγωνιώντας γιατί δε μπόρεσε να γράψει τα δεκάδες βιβλία που σχεδίαζε ακόμα, για τον αγωνιστή που το φθινόπωρο του 2015, πριν τραβήξει ο καθένας τον δικό του δρόμο, μας κάλεσε όλους και κυρίως όλες μαζί ξανά και ξανά σπίτι του επιχειρώντας να μας πείσει να συμπορευτούμε σ' ένα καινούργιο δρόμο που θεωρούσε ότι χρειαζόταν κι έπρεπε – αυτόν του κινήματος για άμεση δημοκρατία – δε θέλω να μιλήσω με τα δικά μου λόγια. Κι ενώ οι σκέψεις μας κι η αγάπη μας είναι στην οικογένεια του, στα παιδιά, στην αδερφή του και προπαντός στη συντρόφισσα του, την Τζόρτζια, μια ζωή πλάι του αλλά ποτέ στον ίσκιο του, πάντα παλικαρού, έχω την αίσθηση ότι αρμόζει καλύτερα ν' αφήσουμε ν΄ ακουστούν ακόμη μια φορά τα δικά του λόγια: από την τελευταία ποιητική του συλλογή (2015) Στα Κυκλαδονήσια η αίσθηση στο φως στιχουργεί.

                        ΤΟ ΠΛΕΟΥΜΕΝΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ

                                                στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο

                       

                        Στα καρνάγια του νου το σκαρώσαμε.

                        Το καθελκύσαμε στη θάλασσα της φαντασίας

                        ν' αρμενίσει στα κυκλαδονήσια

                        στα πέλαα και στους ωκεανούς.

                        Η καρδιά μας στη λαγουδέρα

                        μην αστοχήσουμε και πέσουμε έξω

                        σε βράχια είτε σε άσκοπα ταξίδια

                        να βλαστημήσουμε τα μαύρα σύννεφα

                        που μας κρύψανε την Πούλια

                        και χάσαμε τη ρότα.

                        Ούτε ο σιρόκος θα μας πισωγυρίσει

                        ούτε η τραμουντάνα και το μελτέμι

                        θα μας μαδήσουν την απόφαση.

                        Το ταξίδι θα γίνει,

                        το θέλουμε, το απαιτούμε,

                        με της καρδιάς μας το πλεούμενο

                        θα γίνει.

Ναι, το ταξίδι θα γίνει. Και μέχρι τότε, καλό δικό σου ταξίδι, παντοτινός έφηβος στις αμμουδιές και στις θάλασσες στα κυκλαδονήσια του ονείρου όλων μας, Μανώλη!».  

Το αντίο από τον ποινικολόγο Αλέξη Κούγια 

«Με αφορμή το θάνατο του Μανώλη Γλέζου και την τραγική σύμπτωση, ότι την ίδια ημερομηνία, στις 30/3/1952, εκτελέστηκε στο Γουδί μαζί με 7 ακόμη αγωνιστές της αυθεντικής Αριστεράς, ο άνθρωπος που έμεινε στην ιστορία σαν ο άνθρωπος που παρακολούθησε δύο ολόκληρες δίκες στρατοδικείου, αλλά και εκτελέστηκε με ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο χέρι, ο Νίκος Μπελογιάννης, θέλω να κάνω την εξής δήλωση:

Περίεργη μέρα σήμερα, αφού στην ατμόσφαιρα εκτός του θανατηφόρου ιού πλανώνται και δύο δραματικές ειδήσεις – συμπτώσεις, οι οποίες κάνουν τους ανθρώπους που επενδύουν στον σεβασμό του συνανθρώπου, στη δημιουργία, στην εργατικότητα, στην τιμιότητα, στη χαρά και στην ειρήνη, να μελαγχολούν.

Σήμερα διάλεξε να φύγει από τη ζωή σε ηλικία 96 ετών ο άνθρωπος που μαζί με τον αείμνηστο Σάντα κατέβασαν από την Ακρόπολη τη σημαία του Γερμανικού φασισμού.

Ο άνθρωπος που σε όλη του τη ζωή προσπαθούσε να χτίσει γέφυρες ανάμεσα στους «νικητές» του εξολοθρευτού του ελληνικού γένους Εμφυλίου Πολέμου και στους ηττημένους αριστερούς, αυτούς που γύρισαν από τα ξερονήσια και που στο μυαλό τους δεν είχαν την εκδίκηση και τον ρεβανσισμό, αλλά είχαν μόνο την κοινωνική ειρήνη, την εργασία, τον έντιμο ανταγωνισμό και τη σωστή κουλτούρα της Αριστεράς.

Ο Μανώλης δεν έφυγε τυχαία σήμερα, αλλά διάλεξε την ίδια ημέρα και μήνα για να φύγει, αυτήν που το 1952 από τον τότε αρχηγό του Κράτους απορρίφθηκε η αίτηση χάριτος που είχαν υποβάλει οι συνάδελφοι μου συνήγοροι του Νίκου Μπελογιάννη, και αμέσως μετά μέσα σε λίγες ώρες στις 4 το απόγευμα εκτελέστηκε ένας από τους πλέον μετριοπαθείς - και πολιτικά καλλιεργημένος – θεωρητικούς της Αριστεράς, κατά την άποψη μου μόνο και μόνο για να εξελιχθεί ακόμη περισσότερο ο εθνικός διχασμός, ο Νίκος Μπελογιάννης.

Ο Νίκος Μπελογιάννης δεν ήταν κανένας από αυτούς τους αιμοδιψείς αριστερούς.

Λόγω του Εμφυλίου δεν είχε προλάβει να τελειώσει τη Νομική Σχολή και ήταν ένας ιδιαίτερα καλλιεργημένος άνθρωπος και δυστυχώς ήταν ένα από τα τελευταία θύματα του εθνικού διχασμού, που οδήγησε στην εξαφάνιση μιας ιδιαίτερα βασανισμένης από την κατοχή γενιάς, που λόγω διαφορετικών πολιτικών απόψεων αδερφός σκότωνε αδερφό, πατέρας σκότωνε παιδί και παιδί σκότωνε πατέρα και μάνα.

Η ειρωνεία της Ιστορίας είναι ότι το νεαρότερο μέλος του Στρατοδικείου, που αποφάσισε την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη, ήταν ο μετέπειτα δικτάτωρ Γιώργος Παπαδόπουλος.

Ήθελα να δημοσιοποιήσω αυτές τις σκέψεις μου, μήπως τις διαβάσουν κάποιοι και αντιληφθούν σε αυτές τις δύσκολες ημέρες που ζούμε ποιες είναι οι πραγματικές αξίες της ζωής και απομονώσουν όλους αυτούς τους τιποτένιους, οι οποίοι σε οποιαδήποτε κοινωνική εκδήλωση κάνουν μόνο κριτική, δεν προσφέρουν τίποτα στην κοινωνία ούτε στον εαυτό τους και επιβιώνουν μέσα από τον διχασμό λόγω της οκνηρίας σκέψεως και αρχών που τους διακρίνει.

Ο ίδιος είχα την τύχη να γεννηθώ σε μια περιοχή της Αθήνας, την Πετρούπολη, που δημιουργήθηκε μετά τον Εμφύλιο και την κατοίκησαν και συνυπάρχουν όσοι γύρισαν από τα ξερονήσια, αλλά και αυτοί οι δεξιοί, ακόμα και οπαδοί του Σπύρου Μαρκεζίνη, που είχαν αντιληφθεί ότι σημασία στη ζωή δεν έχει η ύλη, αλλά ο άνθρωπος και οι αξίες του».

Συλλυπητήρια δήλωση του Περιφερειάρχη Αττικής Γ. Πατούλη

«Σήμερα έφυγε από κοντά μας ένας μεγάλος αγωνιστής, ένας ήρωας που αποτελεί για την εποχή μας σύμβολο. Μια ολόκληρη γενιά ορφάνεψε.

Ο Μανώλης Γλέζος έβαλε τη σφραγίδα του στην Ελληνική ιστορία, τόσο με την ηρωική πράξη του να κατεβάσει, μαζί με τον Λάκη Σάντα τη σημαία της Ναζιστικής Γερμανίας από την Ακρόπολη τα ξημερώματα της 31ης Μαΐου 1941, όσο και με τη διαχρονική αγωνιστική και πολιτική του πορεία.

Ανυπότακτος, ευγενής, με καθαρότητα σκέψης και λόγου, κατάφερε να έχει το σεβασμό όχι μόνο των συντρόφων του, αλλά και κάθε δημοκρατικού πολίτη της χώρας μας.

Η απώλειά του μας κάνει όλους φτωχότερους. Με τη στάση όμως της ζωής του μας κάνει πλουσιότερους ως Έλληνες. Αποτελεί ένα παγκόσμιο σύμβολο ενεργού πολίτη. Ένα σύμβολο αντίστασης σε κάθε μορφή βίας και παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Υπηρέτησε με συνέπεια τις ιδέες του και αποτέλεσε υπόδειγμα πολιτικού. Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του».

ΓΣΕΕ: Σύμβολο της αντίστασης ο Μ. Γλέζος

Τη θλίψη της για το θάνατο του Μανώλη Γλέζου, ο οποίος έφυγε σήμερα από τη ζωή, εκφράζει η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ).

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση της Συνομοσπονδίας, «ο Μανώλης Γλέζος, εμβληματικό στέλεχος της Αριστεράς, ενεργός στην πολιτική, μέχρι το τέλος, μένει στην ιστορία ως ένα σύμβολο της αντίστασης των λαών στη ναζιστική κατοχή. Το κατέβασμα της ναζιστικής σημαίας, μαζί με το φίλο του Απόστολο Σάντα, από την Ακρόπολη το 1941, τον καθιέρωσε ως λαϊκό ήρωα».

Η ΓΣΕΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένειά του και στους οικείους του.