Log in

Νέα Ευρωβουλή για μια νέα Ευρώπη – οι αλλαγές, οι ανατροπές και η προσέλευση-ρεκόρ

Μια αρκετά διαφορετική Ευρωβουλή σχηματίστηκε από τη χθεσινή κάλπη αντανακλώντας τη διαφορετική Ευρώπη του σήμερα και ένα εκλογικό σώμα απογοητευμένο κι οργισμένο από τη διαχείριση των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων από τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις.

Γράφει η: 

Μάλιστα, η κρισιμότητα της αναμέτρησης και η ανάγκη του κόσμου να επικοινωνήσει τη διάθεση του εκτόξευσε την προσέλευση στις κάλπες σε ιστορικά επίπεδα, με αύξηση στο ποσοστό για πρώτη φορά από το 1979 και αύξηση πάνω από το όριο του 50% για πρώτη φορά από το 1994.

Το προειδοποιητικό μήνυμα του κοινού προς τους κυβερνώντες και τους θεσμούς ήταν σαφές όσο και ισορροπημένο: έδωσε στις παραδοσιακές δημοκρατικές και φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις τον έλεγχο του νέου Σώματος, όμως φρόντισε να «ροκανίσει» την κυριαρχία τους με μια ευρύτερη διασπορά των ψήφων σε μικρότερες δυνάμεις.

Κοινώς η ψήφος διαμαρτυρίας δεν πήγε απαραιτήτως σε εθνικιστές και ακροδεξιούς όπως τα χειρότερα σενάρια εκτιμούσαν. Ναι μεν οι ευρωσκεπτικιστές ενίσχυσαν τη δύναμη τους και μάλιστα σε συγκεκριμένα κράτη μέλη, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, έκαναν επίδειξη δύναμης. Όμως, το ρεύμα αυτό αντισταθμίστηκε από την εξίσου θεαματική άνοδο των προοδευτικών, μετριοπαθών Πρασίνων.

Σε όποια χώρα υπήρχε ένα σοβαρό Πράσινο κόμμα, πήγε πολύ (έως πάρα πολύ) καλά, αντανακλώντας το αυξημένο ενδιαφέρον του κόσμου και δη, της νεολαίας για περιβαλλοντολογικά ζητήματα, που τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας έχουν επιλέξει βολικά να παρακάμψουν. Μάλιστα, απέναντι σε μια Σοσιαλδημοκρατία που σε αρκετές χώρες μοιάζει να έχει χάσει το δρόμο της και την επαφή της με τις ρίζες της, οι Πράσινοι βρέθηκαν εκεί για να καλύψουν το κενό.

Πάντως, είναι σημαντικό πως ενώ οι Σοσιαλδημοκράτες μέτρησαν μερικές αξιοσημείωτες… πανωλεθρίες (π.χ. στη Γερμανία και τη Γαλλία) είχαν και κάποιες απροσδόκητες επιτυχίες, που περιόρισαν την… κατρακύλα τους: στην Ισπανία κράτησαν την πρωτιά, στη Μάλτα ανέκτησαν την πρωτιά, όπως και στην Ολλανδία, που ήταν και η μεγάλη ευχάριστη έκπληξη.

Νέες ισορροπίες  

Για τις μεγάλες ευρωομάδες της Βουλής αυτό πρακτικά μεταφράζεται στο τέλος του δικομματισμού και της παραδοσιακής εναλλαγής των ηνίων της νέας Ευρωβουλής μεταξύ κεντροαριστεράς και κεντροδεξιάς. Διότι ναι μεν το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα διατήρησε την πρωτιά με τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές δεύτερους, όμως για πρώτη φορά στην ιστορία οι δύο ομάδες χάνουν την πλειοψηφία στο Σώμα (με απώλειες της τάξεως των 92) εδρών, κάτι που θα τους υποχρεώσει σε συνεργασία και συμβιβασμούς με τις υπόλοιπες ομάδες.

Οι ομάδες αυτές θα είναι κυρίως οι Πράσινοι, που ανέβασαν κάθετα τη δύναμη τους στις 71 έδρες και οι επίσης ενισχυμένοι Φιλελεύθεροι (ALDE) σε συνεργασία με την υπό διαμόρφωση νέα κεντρώα πλατφόρμα της Αναγέννησης.

Όλες οι δυνάμεις αυτές μαζί, εφόσον συνεργαστούν, δεν θα έχουν πρόβλημα να απομονώσουν και να απωθήσουν τις δυνάμεις των ευρωφοβικών, που ναι αύξησαν τις έδρες τους, αλλά ευτυχώς για το μέλλον της ενωμένης Ευρώπης δεν κατάφεραν να υλοποιήσουν την… επέλαση που είχαν οραματιστεί.

Κερδισμένοι και χαμένοι

Απαριθμώντας τα πιο εντυπωσιακά αποτελέσματα και τις κυριότερες ανατροπές θα σταθούμε στα εξής:

Γερμανία: Τα προγνωστικά επιβεβαιώθηκαν με την πύρρειο νίκη της Δεξιάς (Χριστιανοδημοκράτες/Χριστιανοκοινωνιστές) που κράτησε την πρωτιά με μεγάλες απώλειες. Αν και σίγουρα όχι στα επίπεδα των Σοσιαλδημοκρατών συνεταίρων της κυρίας Μέρκελ που καταποντίστηκαν προς όφελος των Πρασίνων που εδραίωσαν την ανάδειξη τους στην κυριότερη δύναμη της αντιπολίτευσης. Με τον τρόπο αυτό επιβεβαιώθηκε η συνεχιζόμενη αποδόμηση των κομμάτων εξουσίας που καταγράφηκε στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Όσον αφορά στην εθνικιστική Εναλλακτική για τη Γερμανία σημείωσε κέρδη, αλλά όχι στα επίπεδα που ήλπιζε.   

Γαλλία: Ο Εμανουέλ Μακρόν έπαιξε και… έχασε. Πήρε την αναμέτρηση πάνω του, μετατρέποντας την σε ψήφο εμπιστοσύνης προς το πρόσωπο του απέναντι στην ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν και το κοινό του έριξε… μαύρο. Η διαφορά βέβαια δεν ήταν μεγάλη, καθώς το κυβερνών κόμμα μείωσε τη ψαλίδα σε περίπου δύο μονάδες. Όμως, είναι εντυπωσιακό ότι η ακροδεξιά δεν έχασε ποτέ την πρωτιά, καθόλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας επιτρέποντας στην κυρία Λεπέν να πανηγυρίζει δίκαια.  

Ιταλία: Ο Ματέο Σαλβίνι και η Λέγκα του Βορρά ήταν οι μεγάλοι νικητές, όπως αναμενόταν, εδραιώνοντας την μετακόμιση του κόμματος από τις παρυφές της πολιτικής σκηνής στο επίκεντρο της και δη, σε ρόλο πρωταγωνιστή. Για τη συστημική ευρωπαϊκή κεντροαριστερά είναι θετική είδηση η βελτίωση των ποσοστών του Δημοκρατικού Κόμματος παράλληλα με την αποδυνάμωση του αντισυστημικού Κινήματος των Πέντε Αστέρων, που έπεσε στην τρίτη θέση. Η εξέλιξη αυτή θα εντείνει τους κραδασμούς στους κόλπους της κυβερνητικής συμμαχίας, με τη Λέγκα να θεωρεί πλέον ότι πρέπει η ίδια να «παίζει» πρώτο βιολί. Τυχόν διάλυση της συμμαχίας τους δεν θα θλίψει κανέναν στις Βρυξέλλες. Όμως, τυχόν πρόωρες εκλογές δεν θα λύσουν το πρόβλημα, αν βγάλουν μεγάλο νικητή τον Σαλβίνι.    

Αυστρία: η εκλογή εδώ είχε προσελκύσει το ενδιαφέρον δεδομένου ότι όλοι περίμεναν να μετρήσουν τον αντίκτυπο του μέγα σκανδάλου διαφοράς (του λεγόμενου σκανδάλου Ίμπιζα) στην ακροδεξιά, εν όψει και της πρόωρης κάλπης που θα στηθεί το Σεπτέμβριο. Το αποτέλεσμα έδειξε ότι η επιρροή του σκανδάλου ήταν τελικά μικρή. Η ακροδεξιά έχασε έδαφος, αλλά ελάχιστα, παραμένοντας τρίτη δύναμη και με την Δεξιά του υπερσυντηρητικού Καγκελάριου Σεμπάστιαν Κουρτς να κρατά άνετα την πρωτιά.  

Ολλανδία: Τα διεθνή mediaαπέδωσαν την ευχάριστη έκπληξη που έδωσε η ολλανδική κάλπη στον «παράγοντα Τίμερμανς». Η Ολλανδία κινείτο όλο και πιο δεξιά τα τελευταία χρόνια, κάτι που φαινόταν να συνεχιστεί και στην ευρωκάλπη με την νέα ακροδεξιά φωνή του Φόρουμ για τη Δημοκρατία να φλερτάρει ακόμη και με τη πρωτιά. Τελικά, τα πράγματα γύρισαν… τούμπα, με την πρωτιά να πηγαίνει στο κεντροαριστερό Εργατικό Κόμμα και την ακροδεξιά να υποχωρεί στην τρίτη θέση. Η επίδοση αυτή αποδόθηκε, μεταξύ άλλων, στην προσωπική ενασχόληση του Φρανς Τίμερμανς με την καμπάνια των Εργατικών. Πρόκειται για τον νυν αντιπρόεδρο της Κομισιόν και βασικό υποψήφιο της κεντραριστεράς για το πόστο, στη θέση του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.  

Ηνωμένο Βασίλειο: Μεγάλος και αδιαφιλονίκητος νικητής αναδείχτηκε το Κόμμα Brexit, που επωφελήθηκε από την λαϊκή οργή για τη διαχείριση του διαζυγίου αλλά και την πολυδιάσπαση του φιλοευρωπαϊκού μπλοκ Ωστόσο, κανείς στις Βρυξέλλες δεν αιφνιδιάστηκε, ούτε ανησύχησε, δεδομένου ότι το διαζύγιο είναι δεδομένο και οι βρετανοί ευρωβουλευτές μπορεί να μην αναλάβουν καν τις έδρες τους. Η παραίτηση Μέι άλλαξε τα δεδομένα, καθώς η δεξαμενή των δελφίνων εστιάζει ήδη στην ταχεία δρομολόγηση του διαζυγίου, ακόμη και δίχως συμφωνία.

Πολωνία – Ουγγαρία: τις βάζουμε μαζί, διότι μόνες τους επιλέγουν να συμπορεύονται σε αρκετά ζητήματα, ειδικά στο Προσφυγικό. Η αντιπολίτευση εδώ το πάλεψε όσο μπορούσε και ειδικά στην Πολωνία είχε αρκετές ελπίδες να κάνει την ανατροπή. Όμως, φευ. Δεν γλιτώνουμε ούτε από το Κόμμα του Νόμου και της Δικαιοσύνης ούτε από το Φιντέζ του Όρμπαν και τις λίαν ακραίες, εθνικιστικές και ευρωφοβικές απόψεις τους, καθώς αμφότερα τα κόμματα έκαναν… περίπατο στην κάλπη.