Log in

Η Συριακή λύση κρίνεται στο Σότσι – κρίσιμη η συνάντηση Ερντογάν-Πούτιν

Κομβικής σημασίας για τις εξελίξεις στο Συριακό, τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε διπλωματικό επίπεδο, είναι η σημερινή ημέρα. 

Γράφει η: 

Πρώτον λήγει η περίφημη κατάπαυση του πυρός που κήρυξαν οι Τούρκοι και δεύτερον θα έχουμε το κρισιμότατο ραντεβού του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, από το οποίο θα εξαρτηθούν πολλά. Το γεγονός, άλλωστε, ότι οι Τούρκοι επέλεξαν τα δύο γεγονότα να συμπέσουν δεν είναι, πιθανότατα, τυχαίο.

Η κατάπαυση πυρός (και όχι εκεχειρία) που δέχτηκε ο Σουλτάνος, υπό την αμερικανική πίεση λήγει απόψε το βράδυ, στις 22:00 τοπική ώρα, με την τουρκική ηγεσία να επιβεβαιώνει χθες ότι θα εμμείνει στο χρονοδιάγραμμα και τους όρους που έχει θέσει. Με βάση τους όρους αυτούς, οι δυνάμεις των Κούρδων θα πρέπει να έχουν υποχωρήσει σε μια έκταση που απλώνεται περίπου από την πόλη Ταλ Αμπιάντ έως την πόλη Ρας αλ-Αίν.

Παρά τα σποραδικά πυρά, οι Κούρδοι φαίνεται πως πράγματι εγκατέλειψαν αρκετές από τις θέσεις τους κοντά στα σύνορα και μάλιστα υπήρχαν χθες μαρτυρίες για κομβόι οχημάτων που εγκατέλειψε την στρατηγικής σημασίας πόλη Ρας αλ-Αίν. Όμως, για την ώρα δεν υπάρχει απολογισμός, ώστε να διαπιστωθεί αν και κατά πόσο οι Κούρδοι υποχώρησαν σε επίπεδα που οι Τούρκοι θα θεωρήσουν ότι ικανοποιήθηκαν οι όροι τους. Και βέβαια κανείς δεν ξέρει ποια είναι τα επόμενα βήματα που θα ακολουθήσει η Άγκυρα, αν δηλαδή θα υπάρξει παράταση της κατάπαυσης πυρός ή επανεκκίνηση των επιχειρήσεων και με ποιον επόμενο στόχο.  

Όλα αυτά βεβαίως είναι πολύ πιθανό να ξεκαθαρίσουν  από την εξαιρετικά κρίσιμη για πολλούς λόγους συνάντηση που θα έχει ο Σουλτάνος με τον Τσάρο στο θέρετρο του τελευταίου στο Σότσι.

Ερντογάν και Πούτιν έχουν χτίσει μια πολύ καλή σχέση μεταξύ τους και μια ισχυρή συμμαχία. Όμως, πολλά μπορούν να αλλάξουν, δεδομένου ότι η Ρωσία, μετά και την αποχώρηση των Αμερικανών από την περιοχή, έχει απομείνει ο νούμερο ένα στρατηγικός παίχτης και δεν πρόκειται να αφήσει την Άγκυρα να διαταράξει τα συμφέροντα της και όσα φαίνεται να κερδίζει επιτέλους, μετά από εννέα χρόνια συριακού πολέμου.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, όπως και ο Ντόναλντ Τραμπ αρχικά, δεν αντιτάχθηκε στα σχέδια της τουρκικής εισβολής. Όχι βέβαια διότι ήθελε να κάνει το χατίρι του συμμάχου του Ερντογάν, αλλά διότι αντιλήφθηκε ότι η εξέλιξη αυτή μπορεί να αποδειχτεί ωφέλιμη για τα συμφέροντα της Μόσχας και τα συμφέροντα του συμμάχου της, της κυβέρνησης Άσαντ. Όπως και έγινε.

Οι Αμερικανοί αποχώρησαν από την περιοχή, αφήνοντας και πάλι στην Ρωσία το έλεγχο του προτεκτοράτου της. Οι Κούρδοι αποδυναμώθηκαν και το όνειρο τους για ανεξαρτησία που θα οδηγούσε σε γεωγραφική διάσπαση και αποδυνάμωση της Συρίας εξανεμίστηκε. Και αναγκάστηκαν για προστασία να ζητήσουν τη βοήθεια και προστασία των κυβερνητικών δυνάμεων του Άσαντ, άρα κατ’επέκταση της Ρωσίας.

Η Μόσχα μπορεί υπό όρους να δεχτεί για την ώρα την περίφημη ζώνη ασφαλείας των Τούρκων, αλλά μόνο αν οι τελευταίοι αποδεχτούν ότι ο έλεγχος της χώρας και άρα του υπόλοιπου τμήματος της βορειοσυριακής μεθορίου θα παραμείνει στον Άσαντ ( ο οποίος με τη σειρά του θα κληθεί να κρατήσει υπό έλεγχο τους Κούρδους). Και βέβαια μακροπρόθεσμα για την επιστροφή της χώρας στην προ πολέμου κανονικότητα θα απαιτήσει τη δέσμευση της αποχώρησης όλων των ξένων δυνάμεων από το συριακό έδαφος.

Το παζάρι στο Σότσι δεν θα είναι εύκολο. Το Κρεμλίνο διέψευσε τις πληροφορίες ότι στο Σότσι ενδεχομένως να μεταβεί και ο Μπασάρ αλ Άσαντ, όμως δεν χρειάζεται να είναι ο ίδιος εκεί, ώστε η Δαμασκός να έχει μια θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.  Έχει τον καλύτερο προστάτη στο πρόσωπο του ίδιου του Πούτιν. Και παρά τα βαρύγδουπα χθεσινά λόγια του Ερντογάν ότι η Τουρκία θα δρομολογήσει τα σχέδια της ακόμη κι αν η συνάντηση του με τον Πούτιν αποτύχει, μια τέτοια εξέλιξη θα περιπλέξει τα πράγματα. Η σχέση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ είναι ήδη εξαιρετικά δύσκολη, ώστε η Άγκυρα να ρισκάρει να βρεθεί με αμφότερες τις υπερδυνάμεις απέναντι της.  

Ο Τσάρος έχει αποδειχτεί πολλάκις εξίσου σκληρός και πολυμήχανος στην στρατηγική του. Είναι λίαν αμφίβολο να δεχτεί την συνέχιση (επανέναρξη) των τουρκικών επιχειρήσεων, αν οι τελευταίες βάλουν απέναντι τις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις και τα συμφέροντα της Δαμασκού.

Το ερώτημα είναι αν θα προσφέρει και τι θα προσφέρει στον Ερντογάν για να τον πείσει να υπαναχωρήσει. Και τι θα ακολουθήσει, αν ο Σουλτάνος αρνηθεί.