Log in

Τι κέρδισε και τι έχασε ο Σουλτάνος στη σύνοδο για τη Λιβύη

Για την Ελλάδα που έλαμψε δια της απουσίας της από τη σύνοδο του Βερολίνου εξαιτίας της αποτυχίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη να πετύχει το αυτονόητο της συμμετοχής μας στην κρίσιμη συνάντηση για την επόμενη ημέρα στη γειτονική Λιβύη, η ετυμηγορία του αποτελέσματος θα πρέπει να κριθεί μέσα από το πρίσμα του τι κέρδισε τελικά η Τουρκία.

Γράφει η: 

Η πρώτη επιτυχία του Σουλτάνου ήρθε βέβαια μέσα από τον καταρχήν αποκλεισμό μας από το κρίσιμο ραντεβού, παρά το γεγονός ότι συνολικά τα αποτελέσματα της συνόδου δεν ήταν θεαματικά και πως σίγουρα θα ακολουθήσουν κι άλλες συναντήσεις στις οποίες και πάλι η Αθήνα θα προσπαθήσει (και ελπίζουμε να πετύχει) να παραστεί.

Συνολικά το μόνο που αποφασίστηκε είναι μια αόριστη διατήρηση της εκεχειρίας που ιδανικά θα πρέπει κάποια στιγμή να οδηγήσει σε πλήρη κατάπαυση του πυρός, η διατήρηση του εμπάργκο όπλων και η συνέχιση του διαλόγου με απώτερο στόχο (αλλά χωρίς συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα) τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, η οποία με τη σειρά της θα οδηγήσει τη χώρα σε νέες εκλογές και θα εργαστεί για την ειρήνη και την ανασυγκρότηση της χώρας σε συνεργασία με τη διεθνή κοινότητα και διεθνείς οργανισμούς.

Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι για την ώρα ο Φαγέζ αλ Σάρατζ διατηρείται στα… πράγματα, κάτι που βολεύει την Τουρκία που τον στηρίζει, όπως και το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο που έχουν υπογράψει και για το οποίο φαίνεται να μην έγινε επισήμως κουβέντα στις επίσημες συζητήσεις (διότι για τις ανεπίσημες, κανείς δεν μπορεί να πάρει… όρκο!).

Όμως, και στους κόλπους μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, όταν και εφόσον αυτή δημιουργηθεί, ο Σάρατζ θα έχει παρουσία και λόγο, μαζί προφανώς και με τον Χάφταρ. Το πώς θα τηρηθούν οι μεταξύ τους ισορροπίες στην περίπτωση αυτή, είναι πρόωρο να εκτιμηθεί. Στο μεταξύ, όμως, για την κυβέρνηση Σάρατζ, όπως και για την Άγκυρα, το επίμαχο μνημόνιο παραμένει σε ισχύ. Και αυτό κυρίως είναι που ενδιαφέρει την Αθήνα.

Αρνητική για τις επιδιώξεις του Σουλτάνου ήταν η διατήρηση, αν όχι επέκταση του εμπάργκο όπλων, μαζί βέβαια με τις πιέσεις (μην πούμε επιθέσεις) που δέχτηκε από συγκεκριμένους παίχτες (κυρίως δε, τον Εμανουέλ Μακρόν προσωπικά) για την παρουσία φιλότουρκων σύρων μισθοφόρων στη χώρα, τους οποίους βέβαια έστειλε η Άγκυρα για να στηρίξει τις δυνάμεις του Σάρατζ.

Στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε μετά τη σύνοδο η οικοδέσποινα Άνγκελα Μέρκελ, η Καγκελάριος όχι μόνο επεσήμανε ότι η επιτήρηση του εμπάργκο θα είναι αυστηρή, αλλά υπογράμμισε πως όλοι οι εμπλεκόμενοι παίχτες (άρα υποθέτουμε και η Τουρκία) συμφώνησαν ότι δεν θα παράσχουν περαιτέρω στρατιωτική βοήθεια στις εμπόλεμες λιβυκές πλευρές όσο διατηρείται η εκεχειρία.  

Το εύλογο ερώτημα προφανώς είναι, αν αυτό θα τηρηθεί πρακτικά. Όμως, το ίδιο μπορεί να ειπωθεί προφανώς και για την εύθραυστη εκεχειρία.

Ο Σουλτάνος πίεσε και πέτυχε επίσης να υπάρχει αναφορά στο ανακοινωθέν της συνάντησης πως οι αντιμαχόμενες πλευρές θα απέχουν από εχθροπραξίες κατά των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων. Όμως, αυτό δεν σημαίνει πως οι δυνάμεις του Χάφταρ θα κάνουν πίσω από τον έλεγχο των λιμανιών, των διυλιστηρίων και των τερματικών σταθμών εξαγωγής πετρελαίου, που είναι ίσως και το πιο «καυτό» ζητούμενο της όλης διαμάχης στη χώρα.

Θυμίζουμε ότι τα λιμάνια της ανατολικής Λιβύης βρίσκονται υπό τον έλεγχο του στρατάρχη Χάφταρ με αποτέλεσμα τη μείωση της παραγωγής και των εξαγωγών πετρελαίου κατά 50%, κάτι που έχει εντείνει την ένταση στη χώρα. Ο Χάφταρ και οι ντόπιοι φύλαρχοι που τον στηρίζουν, προχώρησαν στην κίνηση αυτή κατηγορώντας  την κυβέρνηση Σαράτζ ότι χρησιμοποιεί τα πετρελαϊκά έσοδα για τα δικά της συμφέροντα και για να πληρώνει ξένους μισθοφόρους.

Προφανώς με τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας τα κομμάτια του παζλ θα μετακινηθούν. Όμως μέχρι να σχηματιστεί η κυβέρνηση αυτή υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος συζητήσεων και διαπραγματεύσεων, πόσο μάλλον για το στόχο της προκήρυξης νέων ελεύθερων εκλογών και τη σύσταση νέας βουλής και νέας κυβέρνησης. Έως τότε, όπως ο Σάρατζ θα παραμείνει στην καρέκλα του στην Τρίπολη, έτσι και ο Χάφταρ θα κρατήσει τον έλεγχο της παραγωγής και εξαγωγής πετρελαίου.