Log in

Οι γερμανικές φιλοδοξίες βούλιαξαν στη σύνοδο του Βερολίνου

Για βήματα προόδου στην επίλυση της λιβυκής κρίσης έκανε λόγο η οικοδέσποινα Άνγκελα Μέρκελ μετά το πέρας της χθεσινής συνόδου στο Βερολίνο.

Γράφει η: 

Όμως, οι διαβεβαιώσεις της για την επιτυχία της συνάντησης δεν φαίνεται να έπεισαν ούτε τον ντόπιο γερμανικό Τύπο ούτε ευρύτερα το πολιτικό σκηνικό της χώρας που εδώ και καιρό πίεζε την κυβέρνηση για ανάληψη πρωτοβουλιών προκειμένου να ενισχυθεί ο παρεμβατικός ρόλος της Γερμανίας και στο μέτωπο της διεθνούς εξωτερικής πολιτικής.  

Η ίδια η διοργάνωση της συνόδου έγινε για το σκοπό αυτό και με στόχο η Γερμανία να μεσολαβήσει όχι τόσο μεταξύ των αντιμαχόμενων λιβυκών στρατοπέδων αλλά των αντιμαχόμενων διεθνών συμμάχων τους κυρίως στην ίδια την Ευρώπη. Το αρνητικό αποτέλεσμα αναφορικά με το τελευταίο το καταλάβαμε, δυστυχώς, εδώ στην Αθήνα όταν η κυρία Μέρκελ έκανε το χατίρι στον Σουλτάνο αποκλείοντας την Ελλάδα από τη συνάντηση. Όμως, αυτό σίγουρα δεν την βοήθησε να πετύχει ένα καλύτερο αποτέλεσμα.

Το πρόβλημα στις γερμανικές φιλοδοξίες είναι ότι τόσο η Γαλλία όσο και η Ιταλία έχουν τα δικά τους, πολύ ισχυρά συμφέροντα στην περιοχή και τις δικές τους απόψεις αναφορικά με τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα Σάρατζ και Χάφταρ.  Το γεγονός ότι δέχτηκαν να συζητήσουν μια εποικοδομητική λύση, δεν σημαίνει ότι θα παρεκκλίνουν σημαντικά από τις βασικές τους θέσεις. Και ειδικά ο Εμανουέλ Μακρόν υπήρξε για μια ακόμη φορά ιδιαίτερα μαχητικός στην προώθηση των θέσεων του, κλέβοντας την παράσταση από την πιο χαμηλών τόνων Καγκελάριο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ανοιχτή επίθεση του προς τον Σουλτάνο για την αποστολή φιλότουρκων σύρων μισθοφόρων στην Τρίπολη, που δεν διέφυγε της προσοχής των διεθνών ΜΜΕ.

Ο Μακρόν που έχει επίσης δικούς του πολιτικούς λόγους να θέλει να τονώσει το προφίλ του στο εσωτερικό της Γαλλίας έχει επανειλημμένως χρησιμοποιήσει ζητήματα εξωτερικής πολιτικής για να κερδίσει πόντους και συνάμα να προωθήσει το δικό του όραμα για την κατεύθυνση της εξωτερικής πολιτικής της Ε.Ε. συνολικά.  Όμως, το γεγονός ότι ειδικά στο μέτωπο της λιβυκής κρίσης οι θέσεις του και η στήριξη του στον στρατάρχη Χάφταρ συμπίπτουν με τις ελληνικές θέσεις είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την Αθήνα και αυτό φάνηκε και στη σύνοδο του Βερολίνου.

Το αυξημένο ενδιαφέρον του Παρισιού για τις εξελίξεις στην περιοχή ήταν ενδεχομένως και ένας από τους λόγους που η Καγκελαρία αποφάσισε (ή καλύτερα πιέστηκε πολιτικά) να δραστηριοποιηθεί και να αναλάβει μεσολαβητικό ρόλο, ώστε να μην αφήσει στη Γαλλία το ρόλο αυτό. Όμως, στην ουσία το όποιο πραγματικό ενδιαφέρον των απλών Γερμανών για το ζήτημα έχει να κάνει μόνο με τον ρόλο που παίζει η λιβυκή κρίση στις μεταναστευτικές ροές και τον κίνδυνο που ελλοχεύει από την μετατροπή της χώρας σε μια νέα Συρία. Και βέβαια η πρόθεση της κυρίας Μέρκελ να προβληθεί ως ειρηνοποιός δεν θα έχει αντίκρισμα με τόσο φτωχά αποτελέσματα όπως αυτά της χθεσινής συνόδου.