Log in

Το αριστερό ξύπνημα του κέλτικου τίγρη

Τη δική της… καθυστερημένη αντισυστημική επανάσταση φαίνεται πως βιώνει η Ιρλανδία, αυτός ο κέλτικος τίγρης -όπως την έχουν, κατά καιρούς, χαρακτηρίσει διάφοροι διεθνείς οικονομικοί αναλυτές-, με τα αποτελέσματα να αναμένεται να φανούν στις πρόωρες γενικές εκλογές του Σαββάτου 8 Φεβρουαρίου.

Γράφει η: 

Η Ιρλανδία ήταν το πρώτο success story της κρίσης, η πρώτη χώρα που βγήκε με επιτυχία από τα μνημόνια και κατάφερε να ορθοποδήσει εντυπωσιακά, επιτρέποντας στα γεράκια της λιτότητας να ισχυρίζονται ότι η συνταγή της δημοσιονομικής ορθότητας ήταν επιτυχημένη. Παρά, δε, την οικονομική κρίση, η χώρα δεν βίωσε ούτε αύξηση του ευρωσκεπτικισμού ούτε άνοδο της ακροδεξιάς.

Με φόντο, ωστόσο, και τις αλλαγές που συντελούνται στη γειτονιά της, με αφορμή το Brexit της διπλανής Βρετανίας, κάτι άρχισε να αλλάζει στην ιρλανδική κοινωνία. Ο κόσμος άρχισε να διαμαρτύρεται, συνειδητοποιώντας ότι παρά τη σταθεροποίηση και ενδυνάμωση της οικονομίας, οι ίδιοι εξακολουθούσαν να μην βλέπουν αισθητή βελτίωση στην καθημερινότητά τους.

Παράλληλα, η αγωνία για τις συνέπειες του Brexit και του ιδιαίτερου καθεστώτος της Βορείου Ιρλανδίας αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον για τα συμφέροντα του Δουβλίνου στην περιοχή και για το πάλαι ποτέ όνειρο μιας ενιαίας Ιρλανδίας.

Ο συνδυασμός αυτός φαίνεται να οδηγεί σε μία ενδιαφέρουσα πολιτική ανατροπή στην επικείμενη κάλπη και στις ισορροπίες δυνάμεων της νέας Ντέιλ (ήτοι της ιρλανδικής Βουλής).

Το πάλαι ποτέ κόμμα-παρίας του πολιτικού σκηνικού, το αριστερό, αντισυστημικό Σιν Φέιν (που δημιουργήθηκε και ως πολιτικός βραχίονας της εξτρεμιστικής οργάνωσης του IRA) παρουσιάζει εντυπωσιακή άνοδο, φλερτάροντας με τη δεύτερη ή ακόμη και την πρώτη θέση στην κάλπη, γεγονός που θα του δώσει σίγουρα ρόλο-ρυθμιστή στην επόμενη ημέρα.

Συγκεκριμένα, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η απόπειρα του πρωθυπουργού, Λίο Βάραντκαρ να χαρίσει στο κυβερνών φιλελεύθερο συντηρητικό Φίνε Γκάελ μία τρίτη συνεχόμενη θητεία δεν αποδίδει καρπούς. Ο κίνδυνος, δε, της ήττας δεν προέρχεται μόνο από την αξιωματική αντιπολίτευση του κεντροδεξιού Φιάνα Φάιλ, αλλά και από το Σιν Φέιν, που ήρθε δυναμικά από τα μετόπισθεν για να απειλήσει αμφότερα τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας της χώρας.

Το Σιν Φέιν σχεδόν ισοψηφεί με το Φιάνα Φάιλ και τα δύο μαζί βρίσκονται περίπου τέσσερις μονάδες πάνω από το κυβερνών Φίνε Γκάελ. Μάλιστα, δεδομένου ότι κανένα κόμμα δεν συγκεντρώνει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ο ρυθμιστικός ρόλος του Σιν Φέιν για το σχηματισμό κυβέρνησης φαίνεται από τώρα διασφαλισμένος.

Πρόκειται για μία εξέλιξη, που αν επιβεβαιωθεί στην κάλπη, σηματοδοτεί μία ριζική στροφή για την Ιρλανδία, η οποία προφανώς δεν θα αφήσει ανεπηρέαστη ούτε τη γειτονική Βόρειο Ιρλανδία ούτε την υπόλοιπη Ευρώπη.

Το Σιν Φέιν κατεβαίνει με μία ατζέντα πολιτικής ανατροπής, με ένα φιλολαϊκό οικονομικό μανιφέστο που μιλά για αυξήσεις των δαπανών, ενίσχυση του κράτους πρόνοιας και αντιμετώπιση του στεγαστικού προβλήματος, ενώ δεν αποποιείται ούτε του ιστορικού του οράματος για την επανένωση της Ιρλανδίας.

«Το Φιάνα Φάιλ και το Φίνε Γκάελ εναλλάσσονται στην εξουσία εδώ και περίπου έναν αιώνα. Πιστεύουμε ότι ήρθε η ώρα για τη μεγάλη αλλαγή» δηλώνει με αυτοπεποίθηση η σιδηρά κυρία του Σιν Φέιν, Μέρι Λου ΜακΝτόναλντ. Μία αλλαγή που αφορά καταρχάς την Ιρλανδία, αλλά κατόπιν την Ευρώπη συνολικά, δεδομένου ότι η ίδια δηλώνει μεν οπαδός της ενωμένης Ευρώπης, αλλά μιας Ευρώπης πιο δίκαιης, με έμφαση στην ανάπτυξη και στις θεμελιώδεις αρχές της.

Η 50χρονη πολιτικός που ανέλαβε τη σκυτάλη της αρχηγίας του κόμματος από τον ιστορικό του ηγέτη, Τζέρι Άνταμς, κατάφερε μέσα σε δύο χρόνια να εκσυγχρονίσει την εικόνα του κόμματος και να επικεντρωθεί σε μία έντονα προοδευτική ατζέντα σε οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα (ακόμη και ακανθώδη θέματα για την Καθολική Εκκλησία, όπως οι αμβλώσεις και ο γάμος των ομοφυλοφίλων), με αποτέλεσμα την προσέλκυση ψηφοφόρων από όλο το φάσμα της κοινωνίας. Συνάμα, με αφορμή το Brexit, δεν διστάζει να υποστηρίξει τολμηρά ότι το διαζύγιο δίνει τη δυνατότητα στο Δουβλίνο να θέσει και πάλι το ζήτημα της Βορείου Ιρλανδίας και της επανένωσης των δύο πλευρών του νησιού. Γεγονός που, προφανώς, θα… ανάψει φωτιές στο Λονδίνο και όχι μόνο!