Log in

Η Μέρκελ βρήκε τον εκλεκτό της

Βράδυ Δευτέρας αξιολογεί τη μέρα που τελειώνει και χαμογελά ικανοποιημένη. Όχι τόσο για τη νίκη επί του SPD στη γενέτειρα του Σουλτς. Περισσότερο για το ότι μετά από σχεδόν 12 χρόνια στην καγκελαρία, η αναζήτηση δείχνει πως έφτασε στο τέλος της.

Γράφει η: 


Ναι, ο Μακρόν δείχνει υποσχόμενος. Για την ακρίβεια, πολύ και πολλά υποσχόμενος. Δείχνει να είναι ο εκλεκτός. Η καγκελάριος έχει πλέον σοβαρούς λόγους να αισιοδοξεί για την κληρονομιά της.

Εύλογη η αντίρρηση: Τι δουλειά έχει ένας Γάλλος Πρόεδρος στην κληρονομιά της Γερμανίδας καγκελαρίου; Ίσως πολύ μεγαλύτερη από οποιονδήποτε Γερμανό. Μπορεί οι Γερμανοί να είναι οι «κληρονόμοι» όμως για να υπάρξει κληρονομιά η καγκελάριος χρειάζεται έναν συνεργάσιμο Γάλλο Πρόεδρο και η πρώτη τους επίσημη συνάντηση τη Δευτέρα δείχνει ότι τον βρήκε στο πρόσωπο του Εμανουέλ Μακρόν.

Σίγουρα οι Σιράκ, Σαρκοζί, Ολάντ που έχουν προηγηθεί του Μακρόν στο αξίωμα απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν… ατίθασοι ή μη συνεργάσιμοι. Για την καγκελάριο όμως, ήταν περισσότερο λύσεις ανάγκης μέχρι να βρεθεί εκείνος που θα τη βοηθούσε στη δημιουργία του δικού της γαλλογερμανικού άξονα, έτσι όπως τον σχεδίαζε.

Μπορεί η Γερμανία να ηγείται της Ευρώπης όμως αυτό δεν πρέπει να φαίνεται. Ή τουλάχιστον δεν θα πρέπει να κυριαρχεί στην εικόνα. Και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό για την καγκελάριο. Όχι μόνο (και όχι τόσο) για τις εξωτερικές φωνές διαμαρτυρίας αλλά κυρίως για τη γερμανική κοινή γνώμη στην οποία είναι ακόμα ισχυρή η σύνδεση της γερμανικής κυριαρχίας με το ναζιστικό παρελθόν της χώρας. Χρειάζεται λοιπόν έναν Γάλλο Πρόεδρο που θα «πιστώνεται» τα μερίδια ηγεσίας τα οποία η καγκελάριος πρόθυμα αποποιείται και του μεταβιβάζει, προκειμένου να απαλύνει την εικόνα κυριαρχίας. Όμως, αυτό προϋποθέτει το να βρίσκονται στην «ίδια σελίδα» ως προς την κατεύθυνση. Επιπλέον, ο ρόλος δεν παθητικός. Και αντίθετα με ότι θα υπέθετε κάποιος ούτε η ίδια η καγκελάριος θέλει να είναι παθητικός.

Χρειάζεται συνεταίρο με πολύ συγκεκριμένο πεδίο δράσης και όχι υπηρεσιακό προσωπικό.

Αυτό ίσως είναι και το κομβικό σημείο του γαλλογερμανικού άξονα όπως τον αντιλαμβάνεται η Μέρκελ. Θέτει την κατεύθυνση, θέλει συμφωνία για αυτήν αλλά παράλληλα είναι πρόθυμη να κάνει συμβιβασμούς και να ικανοποιήσει σημαντικά θέματα του συνεταίρου της εφόσον δεν αμφισβητούν τη βασική γραμμή.

Σε αντάλλαγμα, ο συνέταιρος εκτός από τους όποιους συμβιβασμούς αποσπάσει, απολαμβάνει τα -πολύ μεγαλύτερα- της πραγματικής του συνεισφοράς μερίδια ηγεσίας που «πουλά» στους Γάλλους πολίτες ικανοποιώντας την ισχυρή φαντασίωσή τους για τη χώρα τους ως ηγέτιδα δύναμη.

Και ναι, μετά τον Σαρκοζί (που θεώρησε ότι και μόνο η ηγετική αχλή με την οποία τον περιέβαλε η Μέρκελ αρκούσε για την επιβίωσή του στη γαλλική πολιτική σκηνή) και τον Ολάντ (που μάλλον ποτέ δεν βρέθηκε στην «ίδια σελίδα» με την καγκελάριο) ο Μακρόν μοιάζει να είναι η απάντηση στις προσδοκίες της. Μοιάζει να καταλαβαίνει το «παιχνίδι» και να αποδέχεται τους όρους του.

Πήρε τα μηνύματά της («ποιοι είμαστε εμείς για να πούμε στη Γαλλία τι να κάνει» αμέσως μετά την εκλογή του), ευφυώς δεν απάντησε σε αυτά του Σόιμπλε (δεν είναι ρεαλιστική μια ενδεχόμενη αλλαγή των Συνθηκών) και μετά την πρώτη τους επίσημη συνάντηση αποκήρυξε την ιδέα των ευρωομολόγων (δηλώνοντας ότι δεν την υπερασπίστηκε ποτέ) και της αμοιβαιότητας του χρέους (διευκρινίζοντας του υπάρχοντος και δίνοντας ένα μήνυμα διαπραγματευτικής θέλησης στα θέματα χαμηλής προτεραιότητας για τη Γαλλία).

Ως απάντηση η καγκελάριος ήδη δήλωσε «ανοιχτή» στην ιδέα αλλαγής των Συνθηκών αφού πρώτα οι δύο χώρες εργαστούν στους τομείς που θέλουν να μεταρρυθμίσουν και πρόσθεσε ότι είναι δεσμευμένη στο ότι η Ευρώπη μπορεί να πάει μπροστά μόνο με μια ισχυρή Γαλλία (δίνοντας μια «προκαταβολή» ηγετικών μεριδίων στον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο).