Log in

Πληρώνουμε τους δικηγόρους, θα πληρώσουμε και την καμπάνια;

Η επιμονή των Financial Times στο θέμα Γεωργίου μπορεί να οφείλεται στην καλή δημοσιογραφία. Ή στο «δίκαιο του αγώνα του» που… συγκίνησε την κορυφαία εφημερίδα.

Γράφει η: 

Και η αλήθεια είναι ότι εάν πιστέψουμε την εικόνα που παρουσιάζει η εφημερίδα έχουμε μια σύγχρονη ιστορία «Δαβίδ εναντίον Γολιάθ» όπου ένας ταπεινός στατιστικολόγος τα βάζει με ένα κράτος και διώκεται από αυτό. Πριν την έναρξη της δίκης η εφημερίδα έκανε λόγο για την ντροπαλή κάστα των στατιστικολόγων που αποτελούν το εύκολο θύμα των δόλιων πολιτικών. Ήταν επιτυχημένος ο παραλληλισμός. Ταίριαζε και στο φιζίκ του πρωταγωνιστή που φέρνει λίγο σε… nerd. Επίσης η εφημερίδα ανέφερε ότι οι υπόλοιποι ντροπαλοί της κάστας των στατιστικολόγων έκαναν έρανο για να μαζέψουν χρήματα για την νομική εκπροσώπηση του συναδέλφου τους, αλλά ευτυχώς οι οικονομίες των ανθρώπων σώθηκαν, καθώς χάρη στους δανειστές μας αυτό το κόστος το αναλάβαμε εμείς ως χώρα.

Μετά την πρόσφατη δίκη όπου ο κ. Γεωργίου καταδικάστηκε για την μη ενημέρωση των υπολοίπων μελών της ΕΛΣΤΑΤ για την αποστολή των στοιχείων στην Eurostat, αλλά αθωώθηκε για τη μη σύγκλιση του συμβουλίου της Αρχής όσο και για την αποσιώπηση της παράλληλης εργασίας του τόσο στην ΕΛΣΤΑΤ όσο και στο ΔΝΤ, η εικόνα που παρουσιάζει η εφημερίδα τροποποιήθηκε ελαφρώς. Τώρα ο κ. Γεωργίου παρουσιάζεται ως ο δημόσιος υπάλληλος που αρνείται παρεμβάσεις και υπηρετεί με ειλικρίνεια τις αρχές του σε σημείο να διώκεται για αυτές.

Και έτσι μάθαμε και εμείς ότι διαθέτουμε ως χώρα και τέτοιους δημόσιους υπαλλήλους. Για την ακρίβεια έναν, τον οποίο και διώκουμε, προφανώς για να μην «χαλάσει» τους υπόλοιπους. Αν είχε χιούμορ η ΑΔΕΔΥ θα έπρεπε να κάνει απεργία για τις άδικες διώξεις κατά του διάσημου μέλους της. Γιατί βέβαια μόνο ως χιούμορ μπορεί κανείς να εντάξει τον κ. Γεωργίου στην κατηγορία «δημόσιοι υπάλληλοι», σε μια χώρα που στερείται όχι μόνο δημόσιας διοίκησης αλλά και κουλτούρα δημόσιας διοίκησης. Ευτυχώς οι δανειστές μας κατάλαβαν εγκαίρως και αυτή την έλλειψη εξ’ ου και η επιμονή τους για τις ανεξάρτητες αρχές και τα προνόμια ατιμωρησίας για τα μέλη τους. Θεωρούν βλέπετε ότι μπορούν να δημιουργήσουν και να επιβάλλουν δημόσια διοίκηση άνωθεν.

Υποθέτουμε ότι ο έρανος των ντροπαλών στατιστικολόγων διακόπηκε  μετά τον εκβιασμό μιας ολόκληρης χώρας να σταματήσει τις διώξεις κατά του επιφανούς μέλους τους προκειμένου να πάρει την επόμενη δόση του προγράμματος και δυστυχώς δεν μάθαμε πόσο επιτυχής ήταν. Ίσως όμως μάθουμε για ποιο πράγμα γίνεται η «καμπάνια Γεωργίου» όταν αποκατασταθεί πλήρως ο διωκόμενος. Μάλλον όμως δεν θα είναι για το σύλλογο των στατιστικολόγων.