Log in

Άλλος για να τους πείσει;

Δεν ήταν τόσο η υπέρμετρη χρήση της λέξης «εγώ». Προφανώς μία (ή και περισσότερες) δόσεις μεγαλείου είναι κάτι σαν προαπαιτούμενο για τη δουλειά και επιπλέον συνάδει με το σύνδρομο του Μεσσία που οι περισσότεροι πολιτικοί διαθέτουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.

Γράφει η: 

Επιπλέον, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είπε στην ΔΕΘ «θα σας σώσω». Το υπονόησε βέβαια, αλλά δεν είναι το ίδιο. Είπε άλλα προσβλητικά (γιατί και το «θα σας σώσω» είναι βαθιά προσβλητικό) αποδεικνύοντας την επιδερμική (ευγενική διατύπωση) του γνώση και σχέση με την καθημερινότητά μας. Αλλά «θα σας σώσω», δεν είπε. 

Ήταν το «θα τους πείσω», που είπε, εννοώντας τους δανειστές. Έχει ξαναειπωθεί η φράση, και μάλιστα δις. Φυσικά από τον Αλέξη Τσίπρα που μάλλον υπέθετε ότι η έκταση των μνημονιακών επιπτώσεων μαζί με την εκλογική επικράτηση συνιστούσαν ένα ισχυρό και ακλόνητο επιχείρημα.

Όμως ο πρώτος που είπε «θα τους πείσω» δεν ήταν ο Τσίπρας, ήταν ο Αντώνης Σαμαράς. Τότε οι μνημονιακές επιπτώσεις δεν είχαν ξεδιπλωθεί σε όλο τους το μεγαλείο, ούτε υπήρχαν ακόμα οι σωρευτικές συνέπειες των 7 χρόνων. Οπότε, ο τότε πρόεδρος της συντηρητικής παράταξης, εκτός της εκλογικής του νομιμοποίησης, μάλλον πόνταρε στην ιδεολογική συγγένεια του κόμματος του με εκείνα των δανειστών, ως μέλη της ομάδας των συντηρητικών (ΕΛΚ).

Και τις δύο φορές αποδείχθηκε ότι δεν ήταν θέμα ισχυρού ή μη επιχειρήματος, για την ακρίβεια δεν ήταν καν θέμα επιχειρήματος. Η απόφαση ότι «η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί» ήταν ειλημμένη.

Αντιμέτωποι με αυτόν τον «τοίχο» οι Σαμαράς και Τσίπρας ακολούθησαν αντίθετες πορείες.

Ο Σαμαράς επέλεξε να αγνοήσει την νέα πραγματικότητα και να βρει υποκατάστατα στο δικό του έλλειμμα εξουσίας με τις περίφημες «εντολές Σαμαρά» (υπήρχε και γραφιστικό, αν θυμάστε, με την κορδέλα που παρέπεμπε σε logo ζυμαρικών), ελπίζοντας ότι θα προλάβει την αλλαγή συσχετισμών και άρα την αλλαγή της απόφασης.

Ο Τσίπρας αντίθετα, επέλεξε να εξαντλήσει τα δημοκρατικά περιθώρια προκηρύσσοντας δημοψήφισμα και στη συνέχεια, στη νέα άρνηση των δανειστών, έδωσε το λόγο στους πολίτες, προκηρύσσοντας εκλογές. Με αυτόν τον τρόπο νομιμοποίησε δημοκρατικά την δική του αλλαγή πορείας, εξέθεσε το δημοκρατικό έλλειμμα των δανειστών στους δικούς τους πολίτες και συνέβαλλε (ίσως περισσότερο από όσο του πιστώνουμε) στην αναθεώρηση του κυρίαρχου δόγματος της λιτότητας στην Ευρώπη. Παράλληλα δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει έλλειμμα εξουσίας και αντίθετα επικεντρώνεται στο δώσει κατεύθυνση και να δημιουργήσει τα θεμέλια για την μετά το πρόγραμμα εποχή.

Και τώρα ο Κυριάκος λέει ότι «θα τους πείσει». Αν στο μεταξύ δεν είχαν αλλάξει τα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας θα λέγαμε ότι κάτι έχει το νερό. Δύο αρχηγοί της ίδιας παράταξης σε διάστημα 7 χρόνων εμφανίζονται βέβαιοι ότι «θα τους πείσουν».

Ποντάρει και αυτός στο επιχείρημα της ιδεολογικής συγγένειας που αποδείχθηκε ανίσχυρο για τον προκάτοχό του; Ποντάρει στην προσωπική του… γοητεία; Ποντάρει στην ισχύ της… βίας; Δεν διευκρίνισε.
Όπου και εάν ποντάρει όμως, ο ελέφαντας στο δωμάτιο δεν είναι πλέον το πρόγραμμα αλλά η επιτροπεία μετά το τέλος του προγράμματος, η περίφημη έξοδος από τα μνημόνια. Εκείνος που θα επιχειρήσει να πείσει εμάς ότι δεν υπάρχει ελέφαντας θα είναι και ο πρώτος που ποδοπατηθεί από αυτόν.