Log in

Παιχνίδια με τον… διάβολο; Why not…

Η επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στις ΗΠΑ αποτελεί, αναμφίβολα, ένα πολιτικό γεγονός κορυφαίας σημασίας. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι, στην ιδιαίτερα κρίσιμη καμπή στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, στο κατώφλι της τρίτης αξιολόγησης και με ορατή την έξοδο από τα μνημόνια -δεν θα διακινδυνεύσουμε να μιλήσουμε για έξοδο από την επιτροπεία- μία συνάντηση με τον πρόεδρο των ΗΠΑ αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, ακόμη και μόνο ως επικοινωνιακό χαρτί να αξιοποιηθεί.

Γράφει ο: 

Πολύ δε περισσότερο, καθώς το ταξίδι της πολυπληθούς και μάλλον πολυσυλλεκτικής ελληνικής αντιπροσωπείας στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν εξαντλήθηκε σε μία σειρά από ανώφελα ραντεβού για «τσάι και συμπάθεια», κάτι ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Ακόμη και χωρίς να είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, αυτή τη στιγμή, με λεπτομέρειες τα θέματα που συζητήθηκαν σε μία έκαστη των πολλών συναντήσεων, φαίνεται πως στο τραπέζι των συνομιλιών μπήκαν πολλά και σημαντικά ζητήματα και αυτό αρκούν και μόνο οι κοινές, δημόσιες δηλώσεις Τραμπ-Τσίπρα για να το καταλάβει κανείς.

Η εγχώρια δημοσιογραφική παρουσίαση της επίσκεψης έλαβε, σε γενικές γραμμές, τις αναμενόμενες διαστάσεις. Τα πρωτοσέλιδα εφημερίδων και ιστοσελίδων κυμάνθηκαν από τους διθυραμβικούς πανηγυρισμούς μέχρι τις γνωστές, γραφικές μικρότητες περί ανεπάρκειας στη χρήση της αγγλικής γλώσσας και ελληνικού επαρχιωτισμού, με επιστέγασμα το άπειρο μελάνι που χύθηκε για το δήθεν στρίμωγμα του Αλέξη, όταν αμερικανός δημοσιογράφος τον ρώτησε σχετικά με παλαιότερη δήλωσή του, για «το κακό Τραμπ». Η αλήθεια, ως συνήθως, δεν βρίσκεται στα άκρα αν και ενδεχομένως, αυτή τη φορά, να γέρνει προς την εκδοχή του διθύραμβου.

Μία παράμετρος που δεν είδαμε να αναδεικνύει κανείς είναι ότι, καλώς ή κακώς, τον αμερικανό πρόεδρο στο Οβάλ Γραφείο δεν τον συναντάς όταν τον έχεις εσύ ανάγκη, αλλά όταν σε έχει αυτός ανάγκη. Χωρίς, λοιπόν, να λέμε ότι ο Τραμπ έπεσε… ικέτης στα γόνατα του Αλέξη για να τον παρακαλέσει να κάνει η Ελλάδα τα χατήρια των ΗΠΑ, ας αφήσουμε τα παραμύθια του τύπου «τα δώσαμε όλα, χωρίς να πάρουμε τίποτα», που απομειώνουν και υποβαθμίζουν τη σημασία της συνάντησης.

Το ότι η πολιτική και η διπλωματία είναι «δούναι και λαβείν» είναι γνωστό και βέβαιο. Αυτό που πρέπει, ωστόσο, να υπογραμμιστεί είναι ότι στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή οι ΗΠΑ έχουν πραγματική και απόλυτη ανάγκη την Ελλάδα ως αξιόπιστο εταίρο και σύμμαχο στην ευρύτερη περιοχή. Σε καμία περίπτωση, λοιπόν, δεν θα διακινδυνεύσουν μία αποσταθεροποίηση της χώρας μας για οικονομικούς λόγους. Το ποια έμπρακτη μορφή θα λάβει η στήριξη των ΗΠΑ μένει να το δούμε, κάτι που δεν αποκλείεται να διαφανεί και στη στάση του ΔΝΤ στο άμεσο μέλλον.

Ας αφήσουμε, όμως, κατά μέρος την αυτοϋποτίμηση που περικλείεται σε αντιλήψεις περί αποικίας, διότι τον «φύλαρχο» της αποικίας δεν τον φιλοξενείς για σχεδόν μία εβδομάδα στο σαλόνι σου για να συζητήσεις τα θέματα μαζί του, αλλά απλώς του στέλνεις ραβασάκι με τις εντολές. Αν κάτι λοιπόν, πέρα και πάνω απ’ όλα, πιστώνεται αυτή η κυβέρνηση και προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας, είναι ότι κατέστησαν, μετά από πολλά χρόνια, την Ελλάδα ισότιμο συνομιλητή όλων των ισχυρών του σύγχρονου κόσμου. Θυμάστε πολλούς Έλληνες πρωθυπουργούς, που να συνάντησαν δύο προέδρους των ΗΠΑ, μέσα σε λίγους μήνες;

Το πιο αστείο, αξιότιμοι νεοφιλελεύθεροι επικριτές της κυβέρνησης, είναι ότι κλειδί για το επίτευγμα αυτό συνιστά, ακριβώς, η αριστερή προέλευση και πολιτική συγκρότησή της. Διότι το παιχνίδι πάνω στα ρήγματα και τις αντιθέσεις, ο αριστερός το ξέρει από τα πολιτικά γεννοφάσκια του και άρα το παίζει καλύτερα. Μοιάζει, πάντως, να ζούμε μεγάλες στιγμές και να βρισκόμαστε προ ιστορικών ευκαιριών και ίσως, ιστορικών αποφάσεων. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι, πλέον, δεν τσακώνονται για το αν η Ελλάδα ξεφεύγει από την ύφεση ή όχι, αλλά για το ποιο θα είναι το μέγεθος της ανάπτυξης. Ας σοβαρευτούμε, λοιπόν, ως χώρα και ως πολίτες και το κυριότερο, ας πάψουμε να πυροβολούμε τα πόδια μας, κολλημένοι στη μικροπολιτική.