Log in

Έτσι έρχεται η ανάπτυξη…

Πάνε καμιά τριανταριά χρόνια που βρέθηκα στην Πορτογαλία για πρώτη φορά. Τότε η Λισαβόνα ετοιμαζόταν για την EXPO 1998. Ήταν η μεγάλη έκθεση που προοριζόταν να αλλάξει την εικόνα της πόλης. Θυμάμαι ακόμα το θέαμα στις όχθες του Τάγου, του μεγαλύτερου ποταμιού της Ιβηρικής χερσονήσου: Εικόνες εγκατάλειψης, με την doca (τις αποβάθρες του λιμανιού) εγκαταλειμμένη, τις επιβλητικές εγκαταστάσεις της να θυμίζουν τις εποχές του παλαιού κλέους της αποικιοκρατίας, όταν τα πλοία έφθαναν με τους θησαυρούς της Βραζιλίας, της Αγκόλας και των άλλων αποικιών…

Γράφει ο: 

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει: Η EXPO 1998 συνετέλεσε στο να εξελιχθεί η Λισαβόνα σε μια από τις ωραιότερες παραποτάμιες πόλεις του κόσμου. Η doca χάρη και στη σύγχρονη τεχνολογία περιορίστηκε στα μεγέθη ενός μεγάλου λιμανιού και επεκτάθηκε προς το νότο. Τώρα πια ο χώρος των παλαιών αποθηκών και των τελωνείων έχει δώσει τη θέση του , σε μια νέα σύγχρονη πόλη μες ουρανοξύστες, χώρους περιπάτου και αναψυχής, πολυτελή ξενοδοχεία, τις έδρες μεγάλων πολυεθνικών  , το δεύτερο μεγαλύτερο  aquarium  του κόσμου, τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της Πορτογαλίας και πολλά άλλα που αξίζει κάποτε να ανακαλύψετε.

Αλλά από το 1998 έχει αλλάξει μορφή και ολόκληρη η χώρα: Σήμερα το ταξίδι με το σιδηρόδρομο από το βορρά στον νότο ( Πόρτο- Φάρο) διαρκεί λιγότερο από πέντε ώρες. Οι αυτοκινητόδρομοι είναι υπερσύγχρονοι, οι υποδομές επίσης. Παντού βέβαια υπάρχουν τα ερείπια  του παρελθόντος και της σύγχρονης πραγματικότητας: Εγκαταλειμμένα  τεράστια εργοστάσια, κτίρια ακόμα και στο κέντρο της Λισαβόνας υπό κατάρρευση, άστεγοι που κοιμούνται κάτω από τις καμάρες των μεγάλων γεφυρών.

Αλλά συνολικά η εικόνα στη χώρα έχει αλλάξει, προς το καλύτερο. Δεν θα ήταν υπερβολή να πω ότι τα δύο τελευταία χρόνια αυτό φαίνεται παντού , στην καθημερινότητα τόσο του Πορτογάλου, όσο και του επισκέπτη : Θυμάμαι ότι πριν από πέντε χρόνια νοίκιαζες ΙΧ στη Λισαβόνα προς 7 ευρώ τη μέρα, έβρισκες ξενοδοχείο τεσσάρων αστέρων προς 35 ευρώ τη βραδιά.

Σήμερα το ΙΧ στοιχίζει πάνω από 30 ευρώ, τα ξενοδοχεία πέντε αστέρων χρεώνουν 150 ευρώ τη βραδιά , το τέλος διανυκτέρευσης που εισπράττει το δημόσιο μπορεί να φθάσει μέχρι και τα επτά ευρώ ανά διαμονή . Πριν πέντε χρόνια ταξίδευες στη Λισαβόνα από την Αθήνα και τανάπαλιν αντί 100 ευρώ και τα αεροπλάνα ήταν άδεια ( κάποτε μέτρησα σε  πτήση επτά επιβάτες) , σήμερα η Aegean πετάει υπερπλήρης και για  να βρεις «φθηνό» εισιτήριο ( των 300 ευρώ δηλαδή ) πρέπει να το  έχεις κλείσει εισιτήριο έξι μήνες πριν.

Πως έγιναν όλα αυτά; Mε πολλή δουλειά και από κυβερνήσεις της Αριστεράς κυρίως. Το έγραψε και η εξπέρ στα διεθνή Μαριλίζ Φασουλοπούλου την περασμένη εβδομάδα: Τα τελευταία δύο χρόνια χάρη στη διακυβέρνηση του σοσιαλιστή  Αντόνιο Κόστα η χώρα έχει πει αντίο στη λιτότητα , η βιομηχανία διεύρυνε τις εξαγωγές της, ο κόσμος ζει πολύ καλύτερα, η ανεργία γύρισε στα προ της κρίσης επίπεδα, έχει πέσει στο 8,5% , είναι μικρότερη της ανεργίας της Γαλλίας .

Ακόμα κάτι: Κανείς ποτέ δεν σύνδεσε τα σκάνδαλα του πρώην πρωθυπουργού Ζοζέ Σόκρατες με το κυβερνών σοσιαλιστικό κόμμα το οποίο απολαμβάνει της υποστήριξης του Κομμουνιστικού Κόμματος και του Μπλόκου της Αριστεράς.

Εμείς εδώ, όμως ασχολούμαστε πως θα διανείμουμε, το «κοινωνικό μέρισμα» που – δυστυχώς- δεν προέρχεται από ανάπτυξη αλλά από την υπερφορολόγηση των συνεπών πολιτών. Δεν προχωρώ σε άλλες συγκρίσεις …