Log in

Novartis και σία: Ευθανασία χωρίς αναισθητικό

Ήταν γνωστό κι αναμενόμενο ότι, μόλις ολοκληρωνόταν ένας πρώτος κύκλος προανακριτικής δουλειάς, η «βόμβα» Novartis θα έσκαγε με πάταγο. Κι όμως, σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό των παρατάξεων που κράτησαν τις τύχες της χώρας στα χέρια τους, τα προηγούμενα χρόνια, εξακολουθούσε να πολιτεύεται σαν να μην τρέχει τίποτα.

Γράφει ο: 

Ψευδαίσθηση απόλυτης ασφάλειας, βασισμένη στο «δεδικασμένο» της ατιμωρησίας; Προσωπείο σιγουριάς, φιλοτεχνημένο με σκοπό να κρυφτούν οι πομπές τους; Απλή χοντροπετσιά, ίσως; Οι αντιδράσεις, πάντως, των εμπλεκομένων στην επίμαχη δικογραφία αποτελούν τρανή απόδειξη ότι ο όρος «παλαιό πολιτικό σύστημα», που λανσάρισε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, κάθε άλλο παρά κενός νοήματος είναι.

Τα προηγούμενα εικοσιτετράωρα ακούσαμε και διαβάσαμε... τα πάντα όλα. Απειλές μηνύσεων κατά του πρωθυπουργού και υπουργών, παραληρήματα περί «ερντογανισμού», ακροδεξιούς κονδυλοφόρους να πληροφορούν το... πατριωτικό, αναγνωστικό κοινό τους ότι οι κομμουνιστές παίρνουν την εκδίκησή τους για το Γράμμο και το Βίτσι. Το βέβαιο είναι ένα: Οι διαδοχικές ενδείξεις πανικού σηματοδοτούν ότι το παρόν σκάνδαλο δεν είναι άλλη μία φούσκα. Όσο για το γεγονός ότι η κυβέρνηση κατορθώνει να πάρει μία άμεση, επικοινωνιακή ρεβάνς από τους αντιπάλους της εκείνους, που έπαιξαν όλα τους τα λεφτά στα συλλαλητήρια, αυτό δεν είναι παρά ένα παράπλευρο όφελος. Μαζί και μία απόδειξη της συνεχόμενα λανθασμένης στόχευσης των αντιπάλων, που έχουν χάσει κάθε επαφή με την κοινωνία και την πραγματικότητα.

Όταν οι απώλειες του ελληνικού Δημοσίου από τις υπερτιμολογήσεις των φαρμακευτικών υπολογίζονται σε... ένα μνημόνιο λεφτά (23 δισ. ευρώ αναφέρουν οι εκτιμήσεις, με τα 3 δισ. ευρώ εξ αυτών να αποτελούν τη «συνεισφορά» της Novartis), το θέμα, πολύ απλά, δεν μπορεί να είναι φούσκα. Εξάλλου, όσο κι αν τα έχει βρει ο Αλέξης με τον Τραμπ, δεν γίνεται να του κάνουν τέτοιες πλάτες οι Αμερικανοί, επειδή τάχα τον στρίμωξαν ο Μητσοτάκης, ο Φράγκος Φραγκούλης και ο Αμβρόσιος. Το θέμα Novartis, λόγω και της συμμετοχής της Ελλάδας στον μηχανισμό διαμόρφωσης των πανευρωπαϊκών και παγκόσμιων τιμών των φαρμάκων, έχει προφανή, διεθνή διάσταση. Και τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν αυτή την τροπή, δίχως κανείς να λογαριάζει αν η κομπίνα αγγίζει πρώην πρωθυπουργούς και υπουργούς, επειδή το FBI και η αμερικάνικη Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς δεν αστειεύονται και ο θείος Ντόναλντ φαίνεται αποφασισμένος να πάρει κεφάλια.

Σε αμιγώς ελληνικό επίπεδο, τα πράγματα είναι ακόμη πιο απλά, καθώς πρόκειται για μία ιστορία, που αγγίζει κάθε σπίτι και κάθε οικογένεια. Όλοι μας έχουμε, στο στενό ή ευρύτερο περιβάλλον μας, «θύματα» των μεθοδεύσεων των διαφόρων Novartis και τραυματικές εμπειρίες, σχετικές με το υπέρογκο κόστος των υπηρεσιών υγείας. Πολύ, δε, περισσότερο, όταν οι απώλειες του δημόσιου κορβανά ανέρχονται σε αυτό το δυσθεώρητο ποσό, γίνεται κατανοητό ότι το πάρτι της Υγείας δεν επηρέασε μόνο όσους είχαν την ατυχία να χρειαστούν ιατρική και φαρμακευτική περίθαλψη, αλλά, πρακτικά, όλους: Τον άνεργο, τον συνταξιούχο που είδε τη σύνταξή του να μειώνεται ξανά και ξανά, τον εργαζόμενο που έχει μήνες να δει στην τσέπη του τον πενιχρό μισθό του, τον δανειολήπτη που είδε το δάνειό του να κοκκινίζει, χωρίς δική του υπαιτιότητα.

Το θέμα, ωστόσο, είναι αυτή τη φορά να γίνει η υπέρβαση. Το στοίχημα, με άλλα λόγια, για την κυβέρνηση Τσίπρα είναι η υπόθεση Novartis να μην γίνει άλλη μία Λίστα Λαγκάρντ και να καταχωνιαστεί στα συρτάρια της ιστορίας, αφού εξαντληθεί το όποιο επικοινωνιακό της δυναμικό. Αυτή τη φορά, πρέπει οι υπαίτιοι να εντοπιστούν, να καθίσουν στο σκαμνί και να λογοδοτήσουν. Και μιλάμε για τους πραγματικούς υπαίτιους, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται κι όχι τα συνήθη εξιλαστήρια θύματα, που την πληρώνουν για να κατευναστεί η οργή του πλήθους.

Διότι, όσο κι αν αποδεικνύεται, μέρα με τη μέρα, πως ο χρηματισμός κρατικών αξιωματούχων, η νόμιμη -ή νομιμοφανής- φοροαποφυγή και τα κάθε λογής σκάνδαλα αποτελούν business as usual για κάθε πολυεθνική που σέβεται τον εαυτό της, το γεγονός ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός έχει αποδεχτεί αυτή την κατάσταση περίπου ως επιχειρηματική καθημερινότητα, δεν δίνει σε καμία περίπτωση το δικαίωμα στο πολιτικό μας σύστημα να πράξει το ίδιο.

Δύο πράγματα μας κάνουν λίγο πιο αισιόδοξους. Το πρώτο ότι η υπόθεση, εκτός από τις ελληνικές Αρχές, απασχολεί εντονότατα το FBI (του οποίου, ευτυχώς, πράκτορας δεν είναι ο ασυγκράτητος Παύλος Πολάκης). Το δεύτερο, η πληροφορία από το δικαστικό ρεπορτάζ ότι η ελληνική Δικαιοσύνη αναζητά τη νομική οδό για τη διεκδίκηση αποζημίωσης από τη Novartis, δημιουργώντας για πρώτη φορά ένα, αμερικάνικης λογικής, πλαίσιο, που θα επιτρέψει το «φέρτε πίσω τα κλεμμένα» να πάψει να αποτελεί μόνο σύνθημα. Οψόμεθα.