Log in

Καθείς και το μέτρο του…

Η χτεσινή επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στον δήμο Φυλής, κατά την οποία εγκαινίασε και το νέο κτίριο της Διεύθυνσης Ασφάλειας Δυτικής Αττικής, δεν ήταν ένα επικοινωνιακό σόου, από αυτά που στήνουν όσοι πολιτεύονται ωσάν να βρισκόμαστε, διαρκώς, σε προεκλογική περίοδο. Ήταν μία πολιτική πράξη με ουσιαστικό περιεχόμενο και σαφέστατους συμβολισμούς.

Γράφει ο: 

Συνήθως, οι πολιτικοί μας αυτές τις περιοχές, των πολιτών «δεύτερης κατηγορίας», των «παιδιών ενός κατώτερου θεού» όπως αρέσκονται να τις αποκαλούν οι δημοσιογράφοι, όταν πουλάνε κοινωνική ευαισθησία, τις αντιμετωπίζουν ως τίποτα παραπάνω από δεξαμενές ψηφοφόρων. Και, ως εκ τούτου, τις θυμούνται και τις επισκέπτονται μόνο όταν πλησιάζουμε σε εκλογές, άντε και στην απευκταία περίπτωση κάποιας φυσικής καταστροφής, όπως τη Μάνδρα στο πολύ πρόσφατο παρελθόν.

Η χθεσινή περιοδεία Τσίπρα στη συγκεκριμένη περιοχή έκανε για πολλοστή φορά κατανοητό ότι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο «νέο» και στο «παλιό» δεν είναι μία επινόηση -ένα «αφήγημα», για να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη της πολιτικής μόδας- αλλά μία υπαρκτή πραγματικότητα. Την ίδια ώρα που κάποιος κύριος Δαβάκης, βουλευτής των Ελλήνων, δυστυχώς, δεν ντρέπεται να πει ότι «λυπάται τα παιδιά που έχουν γονείς αθίγγανους» και απολαμβάνει τη σιωπηρή κάλυψη του πολιτικού κόμματος που τον στεγάζει, ο πρωθυπουργός της χώρας επιλέγει να επισκεφθεί μία περιοχή γεμάτη Ρομά, να τους απευθυνθεί και να εξηγήσει ποιο είναι το σχέδιο της ελληνικής πολιτείας για την απογκετοποίησή τους.

Η Νέα Δημοκρατία έχει επιλέξει να επενδύσει πολιτικά σε ένα πολύ επικίνδυνο μείγμα: Αναμιγνύει, σε μεταβαλλόμενες κάθε φορά δόσεις, ρατσισμό, μισαλλοδοξία και πατριωτικές κορώνες, εκφράζεται, με περισσό θράσος και αναίδεια, υβριστικά ή και απειλητικά, εναντίον όποιου αμφισβητήσει τα στελέχη της και τολμήσει να τους προσάψει το ο,τιδήποτε και επαγγέλλεται νυχθημερόν τον νόμο και την τάξη, που, βεβαίως, εκπροσωπεί με... αποκλειστικό συμβόλαιο.

Μόνο που δεν είδαμε, την ίδια ευαισθησία που επιδεικνύει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την προστασία της έννομης τάξης και των «νοικοκυραίων», κάθε φορά που τύχει και πετάξει κανένα φέιγ βολάν ο Ρουβίκωνας, να την επιδείξει και για τις ακροδεξιές οργανώσεις, όπως η Combat 18, το κουβάρι της οποίας άρχισε να ξεμπερδεύει προχτές η ΕΛ.ΑΣ. Ούτε είδαμε, η υπερπατριωτική δεξιά παράταξη να καυτηριάσει το ατόπημα της υπερπατριωτικότερης άκρας δεξιάς, να αποκαλέσει Έλληνα μουσουλμάνο βουλευτή, «Τούρκο». Αυτό θα πει πατριωτισμός: Να πιπιλάς την καραμέλα του Ερντογάν, μέσα στη Βουλή των Ελλήνων.

Θα μας πείτε, τι καλύτερο μπορεί να περιμένει κανείς από ένα κόμμα, τα κλειδιά του οποίου έχουν περάσει στην πιο ακραία πτέρυγα του, αυτή που εκφράζεται με την «αντρική σχολή» του κ. Σαμαρά, τα -νεανικά, το ξέρουμε- τσεκούρια του κ. Βορίδη και τις τσιρίδες του, στριμωγμένου εσχάτως, Αδώνιδος του τηλεβιβλιοπώλη; Δυστυχώς, τίποτα. Αυτό που αδυνατούμε να κατανοήσουμε είναι τι περιμένει από όλο αυτό το συνονθύλευμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Πλήρες αδιέξοδο. Ήρθε στα πράγματα για να το παίξει μεταρρυθμιστής και φιλελεύθερος και σύρεται από τη μία οπισθοδρόμηση στην άλλη, καταψηφίζοντας ό,τι το προοδευτικό έρχεται προς ψήφιση στη Βουλή.

Και ξέρετε, στις πραγματικές δημοκρατίες η απουσία σοβαρής αντιπολίτευσης είναι πρόβλημα. Όχι μόνο για το πολίτευμα, αλλά και για την κυβέρνηση.