Log in

Καληνύχτα κυρία Μέρκελ

Η δημιουργία της Χριστιανικής Ένωσης το 1949, ήτοι της συμμαχίας Χριστιανοδημοκρατών (CDU) και Χριστιανοκοινωνιστών (CSU), υπήρξε ακρογωνιαίος λίθος για την επίτευξη ενός σταθερού πολιτικού τοπίου στην μεταπολεμική Γερμανία.

Γράφει η: 

Τα δύο κόμματα αγκάλιασαν όλες τις αποχρώσεις του δεξιού χώρου, με τους Βαυαρούς να αποτελούν σταθερά την πιο συντηρητική φωνή ειδικά σε κοινωνικά ζητήματα, έτσι τα όποια ακροδεξιά κρυφοναζιστικά μορφώματα παρέμεναν αδύναμα και απομονωμένα στις παρυφές της κοινωνίας. Στο τελευταίο, άλλωστε, βοηθούσαν τα ενοχικά αισθήματα ενός μεγάλου μέρους του γερμανικού πληθυσμού για το ναζιστικό παρελθόν της χώρας, καθώς βέβαια και η οικονομική ευημερία και η ανάπτυξη της ενωμένης Ευρώπης.

Η οικονομική κρίση και η εμφάνιση της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD), πριν από τέσσερα χρόνια, τάραξαν τα λιμνάζοντα νερά. Ο ευρωσκεπτικισμός και ο εθνικισμός φούντωσαν στη λαϊκή βάση, ενώ το AfD πλασαρίστηκε έξυπνα ως ένα νεοφιλελεύθερο συντηρητικό κόμμα με ευρωσκεπτικιστικές ιδέες, αλλά πιο πολιτικά ορθό προφίλ από ένα κλασικό ακροδεξιό κόμμα που θα μπορούσε να φοβίσει τους ψηφοφόρους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οι απόψεις του δεν ήταν ακροδεξιές. Όμως με μια ελιτίστικη ηγετική φρουρά από ακαδημαϊκούς, τραπεζίτες και δημοσιογράφους που παρέμεινε εσκεμμένα μακριά από φοβιστικά νεοναζιστικά σύμβολα και αντισημιτικά συνθήματα, κατόρθωσε επιτυχημένα να εδραιωθεί ως μια... εναλλακτική δεξιά φωνή που απλά έβαζε σε πρώτη προτεραιότητα την Γερμανία και τους Γερμανούς. Και βέβαια με την περαιτέρω αποδόμηση της Ευρώπης και την Προσφυγική κρίση να αποτελούν βούτυρο στο ψωμί του, το AfD άρχισε να κοντράρει στα ίσα την Χριστιανική Ένωση και δη, το πιο συντηρητικό μέλος της, τους Χριστιανοκοινωνιστές.

Πραγματικά, στις περσινές ομοσπονδιακές εκλογές το CDU έχασε σημαντικό έδαφος, όμως το CSU υπέστη πανωλεθρία καταγράφοντας το χειρότερο ποσοστό στην ιστορία του. Και οι Βαυαροί πιέζονταν να βρουν λύσεις γρήγορα, δεδομένου ότι ήταν αντιμέτωποι με τη δική τους κρίσιμη τοπική κάλπη τον ερχόμενο Οκτώβριο. Η πρωτιά του CSU δεν κινδυνεύει, όμως αν το ποσοστό του κόμματος δεν βελτιωθεί από τα περσινά επίπεδα, με το AfD να απειλεί την αυτοδυναμία του στην τοπική βουλή, οι εσωκομματικές εξελίξεις θα είναι ραγδαίες και αναπόφευκτα θα επηρεάσουν και το Βερολίνο.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ζεεχόφερ επέλεξε να τηρήσει τόσο σκληρή στάση για το Προσφυγικό, φτάνοντας στο σημείο να επιτεθεί προσωπικά στην Άνγκελα Μέρκελ. Όπως δεν είναι τυχαία η... υπομονή που επέδειξε η Καγκελάριος και η υποχωρητικότητα της, γνωρίζοντας ότι δεν διακυβεύεται μόνο ο σημερινός κυβερνητικός συνασπισμός, αλλά μια συμμαχία 70 χρόνων που έχει καθορίσει το τοπίο της γερμανικής Δεξιάς και του πολιτικού σκηνικού ευρύτερα.

Βέβαια, το αν ο πολυπόθητος συμβιβασμός που επετεύχθη τη Δευτέρα για τη διαχείριση των προσφύγων θα λύσει τα προβλήματα δεν είναι διόλου βέβαιο. Η ίδια η συμφωνία παραμένει στον αέρα, λόγω των ενστάσεων που προέβαλαν ξαφνικά οι Σοσιαλδημοκράτες, ο τρίτος του κυβερνητικού σχήματος. Και τα πολλαπλά πρακτικά προβλήματα που «διαβάζουν» οι αναλυτές πίσω από τους όρους της συμφωνίας καθιστούν αμφίβολη την αποτελεσματικότητα της. Βέβαια, οι Χριστιανοκοινωνιστές «καίγονται» απλά για το πώς θα κυλήσουν τα πράγματα το επόμενο τετράμηνο, μέχρι τις βαυαρικές εκλογές. Όμως, το πρόβλημα είναι βαθύτερο και πολύ πιο πολύπλοκο.

Το ίδιο το προσφυγικό πρόβλημα σαφώς... ήρθε για να μείνει, όπως ομολόγησε δημοσίως ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, όταν θέλησε να προετοιμάσει την Ευρώπη συνολικά για μια μακροχρόνια πολιτικοκοινωνική και οικονομική πληγή, που θα επηρεάσει και τους όρους του προϋπολογισμού της Ε.Ε. για το διάστημα 2021-2027. Όμως, δεν είναι η μόνη αιτία και σίγουρα όχι η σοβαρότερη αιτία που οδήγησαν στην αύξηση του εθνικισμού, του ευρωσκεπτικισμού και την αντίστοιχη ενδυνάμωση της ακροδεξιάς στη Γερμανία και όχι μόνο στη Γερμανία. Παρολ’ αυτά τα θεσμικά κέντρα της Ευρώπης εξακολουθούν να μένουν στην επιφάνεια και να μην σκάβουν βαθύτερα για να ξεριζώσουν τις ρίζες των ζιζανίων που, αργά αλλά σταθερά, καταστρέφουν όχι απλά τις κυβερνήσεις τους, αλλά το ίδιο το οικοδόμημα της ενωμένης Ευρώπης.

Χθες ο σκληροπυρηνικός Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν, τον οποίο οι Βρυξέλλες αντιμετώπιζαν πλέον απαξιωτικά και συγκαταβατικά για τις εξτρεμιστικές του ιδέες, «γλέντησε» κυριολεκτικά την Μέρκελ, η οποία έφτασε στο σημείο σχεδόν να τον παρακαλέσει, κατά τη συνάντηση τους, να συνεργαστεί μαζί της στο Προσφυγικό. Απόλαυσε την στιγμή και τελικά την... έφτυσε, εμμένοντας στις θέσεις του. Όμως, ποιος δημιούργησε τους... Όρμπαν της Ευρώπης και τις... Εναλλακτικές για τη Γερμανία; Ποιος επέτρεψε την ενδυνάμωση τους; Ποιος τους δίνει το δικαίωμα να είναι ισότιμοι συνομιλητές και να επιβάλουν τις απόψεις τους; Και γιατί οι απόψεις αυτές βρίσκουν ανταπόκριση σε όλο και περισσότερο κόσμο σε φτωχά ή πλούσια κράτη της Ευρώπης; Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι ρητορικά. Απαιτούν απαντήσεις και ανάληψη δράσης!