Log in

Έλεος!

Ζούμε σε ένα απίστευτα δυσλειτουργικό κράτος. Δεν νομίζω ότι σας λέω και τίποτε καινούργιο. Όλοι μας έχουμε μερικά horror stories να θυμηθούμε και να εξιστορήσουμε από τις κατά καιρούς επαφές μας με το Δημόσιο και τις διάφορες υπηρεσίες του. Ομολογουμένως, ωστόσο, όλο και κάτι καινούργιο και... αρκούντως εκπληκτικό μαθαίνουμε, που δοκιμάζει τα όρια αν(τ)οχής μας.

Γράφει η: 

Χθες, λοιπόν, μετά από ένα ωραιότατο πρωινό στην εφορία, για μια διαδικαστική υπόθεση που κανονικά, θεωρητικά, θα μπορούσα ή καλύτερα θα έπρεπε, να μπορώ να διεκπεραιώσω ηλεκτρονικά (διότι οι μισές ΔΟΥ έχουν συνενωθεί, διότι ο πολίτης μπορεί, λέει, να εξυπηρετείται και ηλεκτρονικά... και άλλα τέτοια ανέκδοτα), κάθισα να διαβάσω και να ενημερωθώ για τις ειδήσεις της ημέρας. Και το μάτι μου έπεσε στο πόρισμα Γκολντάμερ για τις πυρκαγιές στο Μάτι, του καθηγητή, διευθυντή του Παγκόσμιου Κέντρου Παρακολούθησης των Πυρκαγιών που μαζί με ομάδα επιφανών ειδικών ανέλαβαν να ερευνήσουν γενικότερα τις αιτίες των καταστροφικών πυρκαγιών στη χώρα μας.

Πρόκειται για ένα κείμενο που διαβάζοντας το, αισθάνεσαι να πνίγεσαι από την απόγνωση και το θυμό.

Ομολογώ βέβαια ότι δεν κάθισα να διαβάσω όλο τον... τόμο. Όμως, στην τελική δεν είμαι αυτή που πρέπει να το διαβάσω, πόσο μάλλον να προσπαθήσω να εφαρμόσω τις υποδείξεις του. Πολύ θα ήθελα, ωστόσο, να ξέρω αν αυτοί που το παρέλαβαν κάθισαν, πράγματι, να το διαβάσουν όλο και δη, πόσο σοβαρά σκοπεύουν να ασχοληθούν, άμεσα, με το πρόβλημα.

Αυτό που μου «έμεινε» από όσα διάβασα, πάντως, είναι δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία ότι οι περισσότερες αιτίες για τις καταστροφικές πυρκαγιές στη χώρα μας ξεκινούν και τελειώνουν από την κακή οργάνωση, λειτουργία, επικοινωνία, αντίδραση του Κράτους.

Προφανώς υπάρχει πρόβλημα κονδυλίων, όχι μόνο στο πόσα αλλά το που και πως ξοδεύονται τα χρήματα που δίδονται. Όμως, είναι σαφές ότι το κύριο πρόβλημα δεν εντοπίζεται στα χρήματα. Επισημαίνεται, άλλωστε, πως αν και στο τομέα καταστολής, τα κονδύλια έχουν αυξηθεί την τελευταία εικοσαετία, δεν υπήρξε αντίστοιχη βελτίωση στην απόδοση του μηχανισμού.

Θα αναφέρω ένα και μόνο στοιχείο, που δεν το ήξερα και ειλικρινά με... τρέλανε.

Στην πρόληψη των δασικών πυρκαγιών συμμετέχουν 45(!) συναρμόδιοι φορείς, που πρέπει να συντονιστούν. Για την καταστολή πρέπει να συνεργαστούν 17 φορείς, που ανήκουν σε έξι υπουργεία, προκειμένου να ασκήσουν έντεκα διαφορετικές αρμοδιότητες.

Το διάβαζα, το ξαναδιάβαζα, δεν έχω λόγια.

Επανέρχομαι στην εισαγωγική μου επισήμανση, ότι αυτό το κράτος, δεν σταματά να με εκπλήσσει δυσάρεστα, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

45 φορείς για την πρόληψη και 17 για την καταστολή! Το τελευταίο δε, είναι ακόμη χειρότερο, διότι μιλάμε για καταστολή, ήτοι δηλαδή, αφού έχει ξεσπάσει η φωτιά, τα δάση καίγονται και άνθρωποι κινδυνεύουν!

Πόσο... φωστήρας πρέπει να είσαι (βασικά άλλη λέξη ταιριάζει, αλλά δεν γράφεται) για να καταλάβεις, ότι δεν υπάρχει περίπτωση αυτοί όλοι, μεταξύ τους, να μπορέσουν συνεννοηθούν και κυρίως να συνεννοηθούν εγκαίρως!

Άλλωστε, ενιαίο Εθνικό Σχέδιο Προστασίας δεν υπάρχει. Το μάθαμε και αυτό. Που σημαίνει ότι οι άνωθεν πρέπει να συνεδριάσουν και να συνεννοηθούν, χωρίς καν τον «μπούσουλα» ενός εθνικού σχεδίου.

Αφήστε, βέβαια, που το πόσο καλά συνεννοούνται οι δημόσιοι φορείς στην Ελλάδα (με επικεφαλείς, διευθυντάδες, γενικούς γραμματείς κ.λπ κ.λπ), προφανώς δεν χρειαζόμαστε μια έκθεση να έρθει να μας το επισημάνει, με το χαρακτηριστικό σχόλιο πως... «υπάρχει έλλειψη συνεργασίας και πνεύματος συνεργασίας ανάμεσα στους εμπλεκόμενους φορείς... ιδιαίτερα μεταξύ Πυροσβεστικού Σώματος και Δασικής Υπηρεσίας». Εδώ γελάμε, εμείς που ξέρουμε κύριε Γκόλνταμερ μας, αλλά δεν είναι για γέλια. Για κλάματα είναι.

Βέβαια, μην τα ρίχνουμε και όλα στο κράτος. Το κράτος δεν είναι κάτι αόριστο και ξένο. Σε πολλά σημεία αντανακλά τη δική μας αδιαφορία, ως πολίτες αυτής της κοινωνίας. Η έκθεση δεν παραγνωρίζει την έλλειψη... ικανοποιητικής ευαισθητοποίησης και κινητοποίησης των πολιτών.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Πως το αν είναι καθαρές οι αυλές και τα πεζοδρόμια από τα ξερόχορτα, δεν είναι μόνο ευθύνη του κράτους. Αφού ξέρουμε ότι ο δήμος μας δεν θα καθαρίσει, εμείς τι κάνουμε; Όταν έχεις συνειδητά πληρώσει τη μίζα για ένα παράνομο οίκημα, με αποτέλεσμα την ώρα ανάγκης να μην μπορεί ο κόσμος να διαφύγει (όπως στο Μάτι) είσαι ατομικά συνυπεύθυνος για το έγκλημα. Όταν πετάξεις αναμμένο το τσιγάρο από το παράθυρο, όταν θα βάλεις φωτιά στην ύπαιθρο και οι φλόγες ξεφύγουν, δεν σου φταίει το κράτος, επειδή είσαι ασυνείδητος και απλά ανεγκέφαλος.

Ξέρεις, άλλωστε, ότι μπορείς να είσαι ήσυχος. Θα συνεργαστούν οι 45 με τους 17, μαζί με μισή ντουζίνα υπουργούς και δεν ξέρω, ποιον άλλον, μαζί. Και θα σε σώσουν! Όπως έσωσαν τους «100» που χάθηκαν στο Μάτι.