Log in

Πολύ θα μας λείψει ο σούπερ Μάριο…

Ο Μάριο Ντράγκι θα λείψει πολύ στις ευρωπαϊκές αγορές. Λειτούργησε επανειλημμένως ως πυροσβέστης και προστάτης του ευρωσυστήματος, καλύπτοντας τις αδυναμίες και τα –τραγικά, δυστυχώς- κενά της πολιτικής ηγεσίας της Ε.Ε. Και έμεινε ακλόνητος απέναντι στους επικριτές του, αποδεικνύοντας εκ του αποτελέσματος το πόσο σωστές ήταν οι επιλογές του.

Γράφει η: 

Ίσως το βασικότερο, ωστόσο, είναι πως ο Ιταλός τραπεζίτης φαίνεται αποφασισμένος να προστατέψει το έργο του και την υστεροφημία του, έχοντας στρώσει το μονοπάτι για την κατεύθυνση που θα πρέπει να ακολουθήσει η κεντρική τράπεζα μετά και την αποχώρηση του από την Φρανκφούρτη.

Το παράθυρο που άνοιξε πρόσφατα η ΕΚΤ για τη δρομολόγηση νέου πακέτου ποσοτικής χαλάρωσης και τη διατήρηση των χαμηλών επιτοκίων τουλάχιστον μέχρι και το πρώτο μισό του 2020, εντάσσεται στην προσπάθεια αυτή. Χάρισε δε, μια πηγή ελπίδας στις αγορές, που πέρα από την ανησυχία τους για την πορεία της ευρωπαϊκής οικονομίας, έχουν να αντιμετωπίσουν τις αψυχολόγητες κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος καλοκαιριάτικα έβαλε μπουρλότο στις διαπραγματεύσεις με την Κίνα και κόντεψε να πυροδοτήσει μίνι κραχ παγκοσμίως.

Η ευρωπαϊκή οικονομία δεν απειλείται ορατά από μια νέα ύφεση, όμως τα σημάδια αδυναμίας βρίσκονται παντού, σε όλες τις γωνιές της Ευρώπης, σε όλες τις οικονομίες, ακόμη και στον υποτιθέμενο πλούσιο βορρά. Ενδεικτικό παράδειγμα τα μαύρα σύννεφα που συγκεντρώνονται με γοργό ρυθμό πάνω από την γερμανική βιομηχανία.

Ειδικά το τελευταίο έχει βοηθήσει να σιωπήσουν τα γεράκια της γερμανικής αγοράς, που ήταν πρώτα και καλύτερα στην άσκηση κριτικής εναντίον του. Βεβαίως, τα χαμηλά επιτόκια πλήττουν τα τραπεζικά μεγαθήρια, όμως η ανησυχία που υπάρχει για τους επιχειρηματικούς και βιομηχανικούς δείκτες (και βέβαια τον πολιτικό αντίκτυπο που προκαλεί στο Βερολίνο) αρχίζει να αποκτά μεγαλύτερο ειδικό βάρος.

Η διαμόρφωση ενός μακροπρόθεσμου πλαισίου για τις προτεραιότητες και τους στόχους της ΕΚΤ βοηθά βεβαίως και την Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία έχει επιλεγεί για να διαδεχτεί τον Μάριο Ντράγκι, με την ολοκλήρωση της θητείας του στα τέλη Οκτωβρίου. Διευκολύνει το έργο της, εφόσον έχει τη σύνεση να μην ταράξει τα καλά τοποθετημένα κομμάτια του παζλ, ενώ βέβαια διευκολύνει την αποδοχή της από τις αγορές, καθησυχάζοντας τες ότι θα υπάρξει ομαλή συνέχεια.

Άλλωστε, η κυρία Λαγκάρντ μπορεί να έχει γνώση των οικονομικών δεδομένων, όμως το περιβάλλον του ΔΝΤ είναι πολύ διαφορετικό από την ΕΚΤ, πόσο μάλλον η στόχευση και η λειτουργία του κάθε θεσμού. Το γεγονός ότι δεν έχει πραγματική γνώση και εμπειρία στον τραπεζικό κλάδο και πως η καριέρα της έχει εντονότερη πολιτική χροιά έχει πλεονεκτήματα αλλά και μειονεκτήματα.

Ο σούπερ Μάριο, αν και τραπεζίτης, αποδείχτηκε εξίσου καλός διπλωμάτης και γνώστης των πολιτικών παιχνιδιών. Και το βέβαιο είναι ότι θα λείψει πολύ στις αγορές και όχι μόνο…