Log in

Θέλει ο Κυριάκος να κρυφτεί και οι υποψήφιοι (πρόεδροι) δεν τον αφήνουν

Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει στο μυαλό του άλλου είδους πολιτικούς σχεδιασμούς, τότε είναι η κατάλληλη ώρα να τα κάνει όλα… μπάχαλο!

Γράφει ο: 

Το μοναδικό στοιχείο, ωστόσο, που θα πρέπει να εμφυσήσει σύνεση και ρεαλισμό σε όλα τα στελέχη του Μεγάρου Μαξίμου είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα βρίσκεται ήδη σε μία βαθιά περιδίνηση, με αφορμή τις γεωπολιτικές εξελίξεις και την αβεβαιότητα που επικρατεί στην ευρύτερη περιοχή.

Ακριβώς αυτό το γεγονός δεν επιτρέπει ακροβασίες, ούτε αποφάσεις που θα προκαλέσουν εσωτερική αναταραχή, επιτείνοντας το ήδη βαρύ κλίμα από τις περιφερειακές αβεβαιότητες. Για το λόγο αυτό, καλό θα ήταν ο πρωθυπουργός να βάλει στο συρτάρι του όλες εκείνες τις αστείες ή περίεργες «αυτοπροτάσεις» όσων επιδιώκουν να καθίσουν την επίσημη καρέκλα του Προεδρικού Μεγάρου και να καταλήξει σε εκείνη την πρόταση που θα προάγει τη λογική και την αμέριστη αφοσίωση στην υπεράσπιση των εθνικών μας θέσεων, έναντι όσων επιδιώκουν να μας «στριμώξουν»…

Στα τελευταία πέντε χρόνια, ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποδείχθηκε όχι απλώς ένας ισορροπιστής, αλλά και ένας πολιτικός που χειρίστηκε με εξαιρετικό τρόπο κάθε σοβαρό εθνικό θέμα. Τις δύσκολες ημέρες του καλοκαιριού του 2015 ήταν καταλυτική η συμβολή του, ώστε η χώρα να μην κατρακυλήσει βαθύτερα στον κρίση.

Η ευθύτητα με την οποία διατύπωνε τις εθνικές θέσεις σε όλες τις δημόσιες και ιδιωτικές επαφές του (θυμηθείτε την «υποδοχή» του Ερντογάν, τον Δεκέμβριο του 2017) έχει μείνει στην ιστορία. Όπως επίσης και οι πρόσφατες δηλώσεις του, με αφορμή την προσπάθεια της Τουρκίας να «κλέψει» εθνικό χώρο, στη Μεσόγειο, υπογράφοντας το περιβόητο μνημόνιο με την κυβέρνηση του Σάρατζ της Λιβύης.

Εάν ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει καλύτερη πρόταση για Πρόεδρο σε σύγκριση με τη στάση και την εμπειρία του Προκόπη Παυλόπουλου, τότε ας προχωρήσει άμεσα στη δημοσιοποίησή του. Διότι όσες υποψηφιότητες ακούγονται το τελευταίο διάστημα, πέρα από το μερικές από αυτές αποτελούν «ατομικές φιλοδοξίες» των ίδιων (βλ. πρώην αντιπρόεδροι, πρώην επίτροποι, πρώην… γενικώς), γίνονται και για να «καούν» κάποιες άλλες προτάσεις.

Σε κάθε περίπτωση, κανένα όνομα από αυτά που ακούστηκαν δεν παρέχει τη βεβαιότητα ότι θα μπορέσει να αντιμετωπίσει καλύτερα από τον σημερινό Πρόεδρο τις όποιες δύσκολες και αντίξοες συνθήκες θα αντιμετωπίσει η χώρα στο μέλλον. Υπό αυτές τις συνθήκες, ένας επιτυχημένος συνταγματολόγος ή ένας δικαστικός καριέρας δεν αρκεί για να παρέχει γνώσεις, συμβουλές, ψυχραιμία και αποφασιστικότητα. Απαιτούνται επίσης ικανότητες πολιτικής ανάλυσης και σύνθεσης, με αντίστοιχη διεθνή ακτινοβολία και σεβασμό, ώστε να μπορεί να πείθει για το δίκαιο των εθνικών μας θέσεων.

Πολύ περισσότερο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα πρέπει να έχει την ικανότητα να αποτρέπει διπλωματικές «πατάτες», όπως το «φάουλ» με την υποστήριξη των αμερικανικών θέσεων στην περίπτωση εκτέλεσης του Σουλεϊμανί, που για πρώτη φορά έθεσε τη χώρα μας «απέναντι» από το Ιράν. Όπως, επίσης, να αποτελεί εγγύηση ότι δεν θα γίνουν «εθνική θέση» περίεργες και ανιστόρητες απόψεις περί «συνδιαχείρισης», εγκαταλείποντας κυριαρχικά δικαιώματα και εθνικά δίκαια…

Εάν, πάλι, για τον Κυριάκο Μητσοτάκη ένας τέτοιος πρόεδρος θα του είναι εμπόδιο, τότε μπορεί να διαλέξει από τους δεκάδες «υποψήφιους» που είτε αυτοπροτάθηκαν (έμμεσα ή άμεσα), είτε τους πρότειναν φίλιες πολιτικές και μιντιακές δυνάμεις. Η απόφαση δική του (του Κυριάκου), όπως και οι ευθύνες για τις συνέπειες αυτής της απόφασης!