Log in

Από τον μιθριδατισμό στον εθισμό

Η φυσιολογική αντίδραση ενός υγιούς οργανισμού στην εμφάνιση ενός «εισβολέα» είναι η προσπάθειά του να τον αποκρούσει και εν τέλει να τον αποβάλλει.

Γράφει ο: 

Για να το πούμε με όρους... ιολογίας -που είναι, δυστυχώς, και της μόδας- μόλις εμφανιστεί ένας ιός ο οποίος απειλεί την υγεία μας, ο οργανισμός μας, εφόσον είναι επαρκώς ισχυρός και λειτουργεί φυσιολογικά, προσπαθεί να δημιουργήσει τα κατάλληλα αντισώματα και να ορθώσει τις άμυνες εκείνες, που θα διώξουν τον ανεπιθύμητο «επισκέπτη», το ταχύτερο δυνατόν.

Στην πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα των τελευταίων δεκαετιών είναι πασίδηλο ότι, ο άνθρωπος έχει πάψει να λειτουργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο. Σε ό,τι απειλεί την υγεία του (όχι μόνο σωματική, αλλά και ψυχική, οικογενειακή, εργασιακή, οικονομική κ.λπ.) ο πολίτης του σύγχρονου κόσμου, αντί να επιδιώξει να αντισταθεί, δημιουργώντας τα κατάλληλα για κάθε περίπτωση αντισώματα, επιλέγει ολοένα και συχνότερα να προσπαθήσει να προσαρμοστεί. Έχουμε αναγορεύσει, δηλαδή, τον μιθριδατισμό σε modus vivendi και βασικό τρόπο αντιμετώπισης των εκάστοτε δεινών.

Ο σύγχρονος άνθρωπος, θεωρητικά περισσότερο μορφωμένος, ενημερωμένος και υποψιασμένος απ’ ότι σε οποιαδήποτε άλλη ιστορική περίοδο, έχει γίνει ταυτόχρονα περισσότερο παθητικός σε ό,τι υποσκάπτει την ύπαρξή του και την ποιότητα της ζωής του από κάθε άλλη φορά. Προτιμά να καταπίνει λίγο, λίγο το κάθε λογής δηλητήριο, προσπαθώντας να το ανεχτεί και να το συνηθίσει, αντί να προβάλλει την παραμικρή αντίσταση σε εκείνους που του το σερβίρουν. Τα παραδείγματα είναι πολλά και διαλύουν κάθε αμφιβολία, όσες κι αν είναι οι εξαιρέσεις που, απλώς, επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Κάπως έτσι, μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας αποδέχτηκαν το δηλητήριο του ρατσιστικού μίσους και της βίας απέναντι στον, διαφορετικό, άλλο. Κάπως έτσι, η αντίδραση για τα μνημόνια και τις πολιτικές διάλυσης του κοινωνικού ιστού και φτωχοποίησης της συντριπτικής πλειονότητας των πολιτών υποχώρησε και αντικαταστάθηκε από μία παθητική υπομονή ή ακόμη και δικαιολόγηση της χρησιμότητάς τους. Κάπως έτσι, κάτω και από το φόβο για την υγεία και τη ζωή μας, αποδεχόμαστε μέρα με τη μέρα μία, εντελώς μη κανονική, «κανονικότητα» αυταρχισμού, συνεχών περιορισμών και μπόλικης «ατομικής ευθύνης». Δεν χρειάζεται να τραβήξει σε μάκρος η λίστα των παραδειγμάτων. Το «πιάσατε», νομίζω, το νόημα...

Το χειρότερο όλων είναι ότι, η προσπάθεια εξοικείωσης, συνειδητή ή όχι, με το δηλητήριο, αφού περάσει το πρώτο στάδιο (της επιτυχίας), περνάει σε ένα δεύτερο, ακόμη πιο επικίνδυνο. Φτάνει στον απόλυτο εθισμό, όπου ο σύγχρονος Μιθριδάτης, όχι μόνο έχει μάθει να ζει με τον τοξικό παράγοντα στο αίμα του, αλλά τον έχει ανάγκη για να ζήσει. Παρακαλάει, σαν πρεζάκι, το σύστημα να του δώσει λίγο δηλητήριο ακόμη. Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί ότι, στην ελληνική τηλεόραση του 2020 βρίσκει θέση ένα πρόγραμμα σαν το Big Brother και ας μην αυτοθαυμάζονται κάποιοι για τη δήθεν ωριμότητα της ελληνικής κοινωνίας, που έβαλε τον «βιαστή» της λεβεντογέννας στη θέση του.