Log in

Και πάλι σε θέση μάχης για τη σύνοδο κορυφής

Η εβδομάδα δεν ξεκίνησε καλά για την ενωμένη Ευρώπη. Και δεν είναι σίγουρο ότι θα κλείσει καλύτερα. Άλλωστε, τα αγκάθια της συνόδου κορυφής που ξεκινά σήμερα στις Βρυξέλλες μπορεί να είναι διαφορετικού περιεχομένου, από τα προβλήματα που οδήγησαν σε ναυάγιο το eurogroup, όμως το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι ούτως ή άλλως ενθαρρυντικό για την δυνατότητα της ενωμένης Ευρώπης να επιβιώσει και να προχωρήσει μπροστά.

Γράφει η: 

 

Ο μεγάλος σκόπελος της κρίσιμης για την Ε.Ε. συνόδου κορυφής, που θα ολοκληρωθεί τη Παρασκευή, είναι η διαμόρφωση του προϋπολογισμού των «27» για το διάστημα από το 2014 έως το 2020. Ένα ζήτημα για το οποίο υπάρχουν σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ των κρατών μελών, βορρά και νότου, εντός και εκτός Ευρωζώνης, καθώς η κάθε κυβέρνηση έχει τις δικές της προτεραιότητες και τη δική της ατζέντα. Και βέβαια σε ένα διάστημα βαθιάς οικονομικής κρίσης, όλοι θέλουν χρήματα, αλλά κανείς δεν θέλει να συνεισφέρει περισσότερα στο κοινοτικό κορβανά.

Τα κράτη μέλη είναι ουσιαστικά χωρισμένα σε δύο στρατόπεδα. Αυτούς που πληρώνουν τη μερίδα του λέοντος από το κοινοτικό προϋπολογισμό, και που κρατούν τη πιο σκληρή στάση, και αυτούς που κυρίως είναι αποδέκτες των κονδυλίων, όπως η Ελλάδα. Όμως, φέτος με φόντο τη κρίση, οι διαχωριστικές γραμμές είναι ακόμη πιο σαφείς, καθώς οι «σκληροί» είναι ακόμη πιο διστακτικοί να βάλουν το χέρι στη τσέπη, και οι πιο αδύναμες χώρες έχουν ζωτική ανάγκη να επιμείνουν στη διατήρηση μιας ισχυρής χρηματοδότησης από τα κοινοτικά προγράμματα.

Μετά τη συνάντηση που είχε τη Τρίτη το βράδυ, ο Χέρμαν βαν Ρομπάι με τους αρμόδιους υπουργούς για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις, σε ένα δείπνο εργασίας στις Βρυξέλλες, έγινε γνωστό ότι ο πρόεδρος του ευρωπαϊκού συμβουλίου σκοπεύει να καταθέσει μια νέα συμβιβαστική πρόταση που θα λαμβάνει υπόψη της τα αγκάθια που παραθέτουν τα διάφορα κράτη μέλη. Αν και το περιεχόμενο της δεν έχει γίνει ακόμη γνωστό, προφανώς θα κινείται κάτω από την πρόταση που έχει καταθέσει η Κομισιόν και η οποία έχει ήδη απορριφθεί από την λεγόμενη ομάδα των «σκληρών», όπως η συνηθισμένη ύποπτος Φινλανδία.  

Οι σκληροπυρηνικοί θεωρούν πως η πρόταση που υποβλήθηκε από τη Κομισιόν, με περικοπές 75 δισεκατομμυρίων ευρώ στον προϋπολογισμό ύψους 1,044 τρισ. ευρώ είναι ανεπαρκής. Όμως, σε κάθε περίπτωση η αποδοχή μιας συμβιβαστικής πρότασης απαιτεί ακριβώς συμβιβασμό, γεγονός το οποίο ακόμη δεν είναι ορατό. Και βέβαια μην ξεχνάμε ότι η αποδοχή του προϋπολογισμού είναι μια διαδικασία που απαιτεί ομοφωνία από τους «27», και οποιοδήποτε μέλος μπορεί να τινάξει στον αέρα τη διαδικασία ασκώντας βέτο.

Για το τελευταίο, άλλωστε, έχει ήδη απειλήσει ανοιχτά η Βρετανία, με τον Ντέιβιντ Κάμερον να φτάνει …αγριεμένος στις Βρυξέλλες, λόγω της ασφυκτικής πίεσης που δέχεται από το ίδιο του το κόμμα, και την πολύ ισχυρή φρουρά των ευρω-σκεπτικιστών που έχουν σηκώσει δικό τους …μπαϊράκι για το θέμα, κλονίζοντας την αξιοπιστία του αρχηγού των Τόρις να επιβληθεί στο ίδιο του το κόμμα.  

«Εάν δεν υπάρξει συμφωνία που είναι καλή για τη Βρετανία, τότε δεν θα υπάρξει συμφωνία» έχει ξεκαθαρίσει σε δηλώσεις του ο Βρετανός πρωθυπουργός. Και αυτό μπορεί να έχει προκαλέσει έντονο εκνευρισμό, αν όχι οργή, στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και δη, στο Βερολίνο, όμως δεν μπορούν να κάνουν τίποτε για να συνετίσουν το Λονδίνο.

Όχι βεβαίως πως το Βερολίνο είναι πρόθυμο να βάλει βαθιά το χέρι στη τσέπη. Μαζί με την Ολλανδία, τη Φινλανδία, τη Σουηδία είναι οι χώρες που εμφανίζονται πιο διστακτικές αναφορικά με τον όγκο των κονδυλίων που θα διατεθούν. Ωστόσο κρατά ανοιχτούς τους δίαυλους επικοινωνίας, επισημαίνοντας εξάλλου ότι χρόνος υπάρχει, ουσιαστικά μέχρι το 2014. Βεβαίως, αυτό δεν είναι ακριβώς ορθό, δεδομένου ότι οι διαδικασίες απαιτούν το θέμα να κλείσει πριν φτάσουμε στο …παρά πέντε. Όμως, προφανώς για μια ακόμη φορά η γερμανική κυβέρνηση θέλει να «σπρώξει» όλα τα ανοιχτά θέματα για μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Άλλωστε, το Βερολίνο σε αντίθεση με το Λονδίνο δεν θέλει να οδηγηθεί σε μια ευθεία ρήξη με την αντίπαλη ομάδα, στην οποία μετέχει βεβαίως το Παρίσι. Όμως, όπως συμβαίνει και στην ομάδα των «σκληρών», οι χώρες που ζητούν αύξηση των κονδυλίων έχουν τις δικές τους προτεραιότητες που δεν είναι απαραίτητο ότι συμβαδίζουν. Για παράδειγμα, η Γαλλία δίνει μεγάλη προτεραιότητα στα κονδύλια για τον αγροτικό τομέα, και έχει κυριότερη αντίπαλο τη Σουηδία που απαιτεί άμεση περικοπή των αγροτικών επιδοτήσεων προκρίνοντας τα κονδύλια για τις νέες βιομηχανίες. Αντιστοίχως, η Ισπανία κόπτεται και για τις επιδοτήσεις στην αλιεία.

Αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι το …κόψε-ράψε, και επί του συνολικού ποσού του προϋπολογισμού για το διάστημα έως το 2020, και επί των επιμέρους κλάδων, είναι σίγουρο ότι θα συνεχιστεί πολύ πέραν της διήμερης συνόδου, εντείνοντας το κλίμα πόλωσης στην ήδη διχασμένη Ευρώπη.

Πάντως, αυτό που απαιτείται σίγουρα από τη σύνοδο είναι η επίλυση «εδώ και τώρα» των διαφορών που έχουν προκύψει για τον επικείμενο προϋπολογισμό του 2013, ο οποίος βρίσκεται στον …αέρα, με αποτέλεσμα για πρώτη φορά στην ιστορία της και η ΕΕ να απειλείται με στάση πληρωμών. Και μη χειρότερα…