Log in

Ο δημόσιος βίος έχει εκτροχιασθεί, όχι ο δημόσιος διάλογος

Τελικά από τι κινδυνεύει η κοινωνία μας; από αυτά που λέγονται δημοσίως ή από αυτά που γίνονται υπογείως, παρασκηνιακώς, υποχθονίως και καλύπτονται από ένοχη σιωπή ή από μισές αλήθειες ή από τεράστια ψέματα; Ο κίνδυνος που ελλοχεύει; στην ποιότητα του δημοσίου διαλόγου ή στην απουσία αρχών και ηθικής;

Γράφει ο: 

Ο λόγος για τους παραπάνω προβληματισμούς προέκυψε από την ανακοίνωση της συζήτησης στη βουλή σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών για το ζήτημα της κακοποίησης, δια της αναπληρώτριας κυβερνητικής εκπροσώπου Αριστοτελίας Πελώνη. Η κα. Πελώνη αφου ανακοίνωσε κυβερνητικές πρωτοβουλίες για τη δημιουργία πλαισίου «που θα αποτρέπει την κάθε μορφής κακοποίηση, θα εκπαιδεύει στο σεβασμό και θα καλλιεργεί την κοινωνική συμβίωση με όρους αξιοπρέπειας και προς όλους», στη συνέχεια αναφέρθηκε στην κοινοβουλευτική συζήτηση της Πέμπτης, στην οποία θα τεθεί ως προεξάρχον ζήτημα «η ποιότητα του δημόσιου λόγου», γιατί κατά την κυβέρνηση «ένα πρόβλημα κοινωνικό κινδυνεύει να χάσει την ουσία του, να οδηγήσει σε πλαστούς διχασμούς και να εκτροχιάσει τον δημόσιο διάλογο. Αυτό πρέπει να το προλάβουμε».

Για να το καταλάβουμε καλύτερα. Απ’ όλα αυτά που συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία και κυρίως σε έναν από τους βασικότερους πυλώνες του έθνους και του κράτους των Ελλήνων, αυτόν του Πολιτισμού, από αυτά που αποκαλύπτονται για τη δράση ενός ανθρώπου που μέχρι χθες ήταν σε θέση ευθύνης με ευθύνη υπουργού και πρωθυπουργού, από αυτά που πρέπει να ψάξει η Δικαιοσύνη και που οι λειτουργοί της πρέπει να εργαστούν απελευθερωμένα και απερίσπαστα για να αποδοθεί αυτή, αυτό που πρέπει να συζητηθεί στη βουλή είναι η ποιότητα του δημοσίου λόγου γιατί έχει εκτροχιαστεί;

Μήπως υπάρχει έλλειμα στην ποιότητα του δημόσιου λόγου, επειδή για πρώτη φορά εδώ και δυο χρόνια σχεδόν, η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται στο στόχαστρο μερικών ΜΜΕ -προς Θεού όχι της πλειονότητας- για τους χειρισμούς του τελευταίου διαστήματος, από το μπάχαλο στην κακοκαιρία μέχρι την Ικαρία, και από τις δυο γραμμές στο lockdown μέχρι την υπόθεση Λιγνάδη;

Μήπως υπάρχει έλλειμα στην ποιότητα του δημόσιου λόγου, επειδή κάποιοι μίλησαν, κάποιοι έκαναν καταγγελίες και υπέβαλλαν μηνύσεις, κάποιοι έγραψαν και δημοσιοποίησαν φρικιαστικές ιστορίες με φερόμενο ως πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο που μέχρι χθες ήταν υπεράνω κάθε υποψίας;

Μήπως υπάρχει έλλειμα στην ποιότητα του δημόσιου λόγου, επειδή ηθοποιοί, σκηνοθέτες, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Ακαδημία Κινηματογράφου, σύσσωμος ο κόσμος του θεάτρου απαιτεί την παραίτηση Μενδώνη; Ή μήπως επειδή το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών εξέδωσε ανακοίνωση για τα όσα συμβαίνουν στο χώρο του και ανάμεσα στα πολλά που αναφέρει φωτογραφίζεται -χωρίς να κατονομάζεται- ως συμμετέχων στην προσπάθεια συγκάλυψης της υπόθεσης Λιγνάδη, ο Κ. Μαρκουλάκης, κοινός φίλος του σκηνοθέτη και του πρωθυπουργού;

Τελικά μήπως μόνο η κυβέρνηση έχει την εντύπωση ότι έχει εκτροχιαστεί ο δημόσιος λόγος; Γιατί για όλους του άλλους, αυτό που έχει εκτροχιασθεί είναι ο δημόσιος βίος.