Log in

Δικαστικές αποφάσεις για υγιείς εργασιακές σχέσεις

Ο Γεωργίου είναι φυσικά ο αδιαμφισβήτητος σταρ στην ομάδα των «διασήμων» που απασχολεί τη δικαστική επικαιρότητα αλλά οι αφανείς είναι εκείνοι που πληρώνουν το «μάρμαρο». Και όταν λέμε αφανείς εννοούμε όλους εμάς τους υπόλοιπους που ακόμα και εάν δεν έχουμε «πάρε- δώσε» με τη δικαιοσύνη, έχει η δικαιοσύνη μαζί μας- με σαφή την προτίμηση στο σκέλος του «δώσε».

Γράφει η: 

Απαριθμούμε:

Περικοπές μισθών και συντάξεων κρίθηκαν συνταγματικές.

Παρατάσεις φορολογικών ελέγχων σε λίστες που κατά μεγάλη πιθανότητα συμπεριλαμβάνουν φοροφυγάδες, κρίθηκαν αντισυνταγματικές.

Η μη καταβολή δεδουλευμένων κρίθηκε ως μη βλαπτική της εργασιακής σχέσης, εκτός εάν υποκρύπτει δόλο εκ μέρους του εργοδότη για απόλυση.

Οι παραπάνω αποφάσεις δεν στερούνται επιχειρημάτων, αντίθετα μάλιστα. Κυρίως όσον αφορά τη συνταγματικότητα των περικοπών μισθών και συντάξεων το επιχείρημα είναι το δημόσιο συμφέρον το οποίο μπορεί κάποιος να κατανοήσει με τη λογική και ας είναι «αστοιχείωτος» κατά την ορολογία της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων (δηλαδή δεν έχει νομικές γνώσεις και άρα δεν μπορεί να κρίνει, σύμφωνα με την Ένωση πάντα, τις δικαστικές αποφάσεις).  

Το εάν βέβαια το δημόσιο συμφέρον, δηλαδή, η διασφάλιση της ύπαρξης και καταβολής συντάξεων, απαιτεί 14 περικοπές σε 7 χρόνια είναι φυσικά ένα θέμα, όπως επίσης είναι θέμα το εάν το προνόμιο της αντισυνταγματικότητας μπορεί να περιοριστεί μόνο στις περικοπές των δικαστικών συντάξεων.

Παρακάμπτουμε τα ανακύπτοντα θέματα και εξετάζουμε ως «αστοιχείωτοι» πάντα εάν το «δημόσιο συμφέρον» έχει καμιά σχέση με την παράταση των φορολογικών ελέγχων. Το επιχείρημα που έκρινε τις συνεχείς παρατάσεις ως αντισυνταγματικές είναι ότι δεν μπορεί άτομα και επιχειρήσεις να βρίσκονται υπό φορολογικό έλεγχο επί δεκαετίες μόνο και μόνο επειδή ο φορολογικός μηχανισμός αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να κάνει τη δουλειά του. Δυνατότητα ελέγχου για 5 χρόνια και μετά «γειά σας».

Επίσης λογικό και «βατό» επιχείρημα ακόμα και για «αστοιχείωτους». Με την απαραίτητη διευκρίνιση ότι δεν μιλάμε για «κοινά» άτομα και επιχειρήσεις αλλά για τα μέλη των περίφημων λιστών (Λαγκάρντ, Μπόργιανς και ποιος ξέρει ποιες άλλες) για τους περισσότερους εκ των οποίων υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις φοροδιαφυγής  ας θέσουμε το «αστοιχείωτο» ερώτημα: Γιατί εδώ δεν επικαλούμαστε το δημόσιο συμφέρον; Δεν είναι προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος, όταν -τονίζουμε- υπάρχουν ενδείξεις φοροδιαφυγής, να εξαντλούμε κάθε δυνατότητα ελέγχου της, όσα χρόνια και εάν χρειαστούν εφόσον υπάρχει η πιθανότητα άντλησης πόρων για το δημόσιο ταμείο. Για να μην αναφερθούμε στο (έντονα) αποτρεπτικό μήνυμα που θα έστελνε μια απόφαση απαγόρευσης παραγραφής σε περιπτώσεις μεγάλης φοροδιαφυγής.   

Τέλος, όσον αφορά την πιο πρόσφατη από τις παραπάνω δικαστικές αποφάσεις για το πώς η μη καταβολή δεδουλευμένων δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή στην εργασιακή σχέση, θα συμφωνήσουμε με την Ένωση Δικαστών. Πραγματικά χρειάζονται νομικές γνώσεις όχι μόνο για να κριθεί αλλά και για να γίνει κατανοητή. Βλέπετε, στο κοινό και αστοιχείωτο δικό μας μυαλό η εργασιακή σχέση έχει δύο συστατικά, εργασία και αμοιβή. Αλλά οι δικαστές έκριναν ότι και χωρίς την αμοιβή και μόνο με την εργασία, η εργασιακή σχέση μια χαρά είναι.

Εκτός εάν οι δικαστές θεωρούν ότι και η μη… καταβολή εργασίας δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή στην εργασιακή σχέση. Ή μήπως η απόφαση αφορά μόνο εκείνους που επιτελούν λειτούργημα και υπηρετούν, για παράδειγμα, το θεσμό της δικαιοσύνης. Μια πρόχειρη και φυσικά «αστοιχείωτη» εξήγηση θα ήταν ως εξής: Όταν επιτελείς τέτοιο λειτούργημα, προφανώς η καταβολή ή μη αμοιβής ωχριά μπροστά στην προσφορά οπότε δεν επηρεάζεται η εργασιακή σχέση.

Η δε εξαίρεση της απόφασης είναι ακόμα καλύτερη: εκτός εάν η μη καταβολή μισθού υποκρύπτει δόλο του εργοδότη για την απόλυση του εργαζομένου. Ευκολάκι: Ρωτάς τον εργοδότη σου εάν σου παρακρατά τα δεδουλευμένα σου επειδή σκοπεύει να σε απολύσει ή να σε οδηγήσει στην παραίτηση, το παραδέχεται και άρα έχετε μια βλαπτική εργασιακή σχέση. Φυσικά θα είναι λίγο πιο δύσκολο στην απίθανη περίπτωση που ο εργοδότης αρνηθεί ότι παρακρατά τους μισθούς του εργαζόμενού του με δόλο και υποστηρίξει για παράδειγμα ότι τον βοηθά στην αποταμίευση, ή ότι του ξεκίνησε συνταξιοδοτικό κεφάλαιο σκεπτόμενος την εθνική σύνταξης πείνας που θα παίρνει αργότερα.  

Αλλά μην ανησυχείτε για κάτι τέτοια υπάρχουν οι δικηγόροι. Μόνο μην κάνετε το λάθος και τους ζητήσετε να πληρώσετε σε POS. Οι άνθρωποι δεν είναι έμποροι να πουλάνε σε καταναλωτές και να φοροδιαφεύγουν. Παρέχουν υπηρεσίες σε πληρωτές. Οπότε ζητήστε ένα δάνειο από τον εργοδότη σας για να αποδείξετε ότι δεν βλάπτετε την μεταξύ σας εργασιακή σχέση με το να μην παρέχετε εργασία με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που και εκείνος δεν την βλάπτει με το να μην σας πληρώνει.  

 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Λυπούμαστε κ. Τσίπρα... Ο ψεύτης βοσκός με το σανό »