Log in

Απ’ την Κική και την Κοκό, ποια να διαλέξει;

Μερικές φορές τα επιχειρήματα γίνονται από βαρετά έως ακατανόητα! Η αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση κάνει θαύματα, που σε τελική ανάλυση μόνο κακό στους ίδιους τους εμπνευστές της προκαλούν.

Γράφει ο: 

Το χειρότερο είναι όταν οι ίδιοι αυτοί τύποι δημιουργούν μία δική τους πραγματικότητα, εξαιρετικά διαφορετική από αυτό που ζει ο απλός πολίτης. Από που προκύπτουν όλες αυτές οι σκέψεις; Αφορμή είναι οι αντιδράσεις για τη χαλάρωση των capital controls ή κατά το ελληνικότερο του περιορισμού της κίνησης κεφαλαίων.

Η Νέα Δημοκρατία ψέγει την κυβέρνηση γιατί, λέει, δεν υλοποίησε την υπόσχεσή της να άρει οριστικά τους περιορισμούς. Αλήθεια; Εάν, δηλαδή, ήταν στην κυβέρνηση το κόμμα του Κυριάκου, θα προχωρούσε σε άμεση κατάργηση των capital controls εν μία νυκτί; Έτσι εύκολα; Χωρίς κανένα δίχτυ προστασίας για τα κεφάλαια των τραπεζών;

Εκτός, βέβαια, εάν είχε αποφασίσει να προχωρήσει σε μία νέα ανακεφαλαιοποίηση, που θα την πλήρωνε και πάλι ο απλός φορολογούμενος, όπως και τις προηγούμενες…

Οι λοιποί αντιπολιτευόμενοι κάνουν λόγο για εξαπάτηση, χρησιμοποιώντας επιχειρήματα, που όντως δημιουργούν μία εικονική πραγματικότητα, διαφορετική από τα πραγματικά μεγέθη.

Το δεδομένο είναι ένα: Από την πρώτη ημέρα του Σεπτεμβρίου, με τα νέα όρια αναλήψεων, ο απλός καταθέτης με όσα χρήματα του έχουν απομείνει στους λογαριασμούς, μπορεί να πάρει κάθε μήνα 120 ευρώ περισσότερα, απ’ ότι έως το τέλος Αυγούστου. Σώθηκε; Φυσικά, όχι. Όπως δεν σώθηκε ούτε ο (κάθε μεγέθους) επιχειρηματίας, που και πάλι θα μετράει τις μέρες και τη ρευστότητά του, για να καλύψει τις υποχρεώσεις του, κάθε μήνα…

Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι αυτά καθ’ αυτά τα capital controls, που όλοι θα έπρεπε να κατακρίνουν εκείνους που τα επέβαλαν. Και για να διατηρήσουμε την μνήμη όλων, δύο χρόνια μετά την επιβολή τους, θα παραπέμψω στις τελευταίες αποκαλύψεις για τις συνομιλίες σε υψηλότατο επίπεδο και τη στάση που τήρησαν τότε, το «καυτό» καλοκαίρι του 2015, ο Ντράγκι, ο Σόιμπλε, ο Ντάισελμπλουμ και όλη η παρέα τους… Τότε, που όλος αυτός ο συρφετός υπολόγιζε ότι με κλειστές τράπεζες η Ελλάδα θα αντέξει τρεις, άντε τέσσερις μήνες! Κι όμως, αντέχουμε δύο και πλέον χρόνια!

Βεβαίως και τα capital controls αποτελούν το πιο «αντικαπιταλιστικό» εργαλείο που εφαρμόστηκε ποτέ σε μία καπιταλιστική οικονομία. Γι’ αυτό, ο Κυριάκος και οι δικοί του πρώτα θα έπρεπε να ψέξουν τους ομοϊδεάτες τους, που επέβαλαν το ίδιο μέτρο στην Κύπρο και στην Ελλάδα, γνωρίζοντας τις συνέπειες, αλλά και σπρώχνοντας τις δύο χώρες σε βαθύτερη λιτότητα και ύφεση…

Το παράδειγμα της Κύπρου, ωστόσο, είναι ξεκάθαρο, ακόμη και με το δεδομένο ότι η μεγαλόνησος τυπικά βγήκε πολύ γρήγορα από τα μνημόνια: Η πλήρης άρση των capital controls έγινε μετά από δύο χρόνια και χωρίς τους εκβιασμούς των δανειστών, με τις αλλεπάλληλες αξιολογήσεις και τις πιέσεις για ακόμη πιο σκληρά μέτρα…

Έτσι, λοιπόν, η λογική της αντιπολίτευσης οδηγεί στο γνωστό τραγουδάκι «Απ’ την Κική και την Κοκό, ποια να διαλέξω;». Μόνο που στα γραφεία της οδού Πειραιώς δεν μπορούν να αφουγκραστούν τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, που υποφέρει από τη συνεχή λιτότητα των δανειστών και περιμένει εναγωνίως ένα σημάδι για έξοδο από την μνημονιακό Αρμαγεδδώνα.

Τουλάχιστον, η μερική «χαλάρωση» των capital controls είναι ένα βήμα. Πρέπει να ακολουθήσουν κι άλλα, πολύ σύντομα.